Γράφει ο εφημέριος της ενορίας π.Εμμανουήλ Μπαργωτάκης

ΑΝ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΤΙ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ;

 

Κάποτε, εντελώς  τυχαία, γνωρίστηκα  με ένα ανήσυχο και περιπετειώδη νέο, χωρίς θρησκευτική πίστη, ο οποίος ήταν ένα άχυρο, που οι άνεμοι το πετούσαν από τον ένα ιδεολογικό τόπο στον άλλο. Γνώρισε τις φιλοσοφίες όπως μου εκμυστηρεύτηκε  και τα διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα και στρατολογήθηκε σ’ αυτά. Έζησε την ζωή της νύχτας και βυθίστηκε σαν άλλη αγριόπαπια στο βάθος του έλους της αμαρτίας και τράφηκε με τα σκουλήκια των ηδονών, που βρίσκονται μέσα στα θολά νερά και στα βούρκα.

Κάποια μέρα όμως, όπως ο ίδιος ομολογεί,  παραμονές του Πάθους  και της Ανάστασης, ο άγνωστος Χριστός γ’ αυτόν, τον περίμενε σε μια στροφή του δρόμου της ζωής του. Εκεί του είχε στήσει καρτέρι και η σαΐτα που του έριξε βρήκε τον νέο στην καρδιά.  Η καρδιά του πληγώθηκε, και μέσα στον αρνητή άρχισε η καλή αλλοίωση,  η μετάλλαξη. Με την βοήθεια ενός πνευματικού ο οποίος βρέθηκε   στα πόδια του, άρχισε το έργο της αναγέννησης. Άρχισε σιγά, σιγά  να περιμαζεύει από τους δρόμους τα σκορπισμένα και κομματιασμένα μέλη  του και με την  υπόδειξη  του πνευματικού του, ως άλλος χειρουργός με γρηγοράδα και υπομονή να τα συρράπτει στον εαυτό του. Πείσμα ιερό, κόπος εξαντλητικός, υπομονή αμέτρητη, ατέλειωτη.   Το έργο αυτό κράτησε μέρες, μήνες ίσως και χρόνο, αλλά με την λεπτή και κουραστική αυτή εργασία ο χειρουργός νέος παρουσίασε τον εαυτό του υγιή με δυνατότητα να εργαστεί, να αυτοσυντηρηθεί και να προσφέρει.

Αυτό μου έκανε ο Χριστός, διαλαλούσε ο νέος! Πήρε τις σανίδες ενός διαμελισμένου σκάφους, τις συνέδεσαι και έκανε έναν άνθρωπο σφριγηλό, τολμηρό και δυναμικό στις αποφάσεις και τις πράξεις του.     Αυτό κάνει αδέλφια μου ο Κύριος, στη ζωή κάθε παραστρατημένου, πονεμένου και μετανοημένου ανθρώπου. Σκύβει επάνω του με άπειρη  αγάπη, του πλύνει τις πληγές ακόμα και τα πόδια, τον καθαρίζει ολόκληρο, τον αλείφει με τα κατάλληλα και θεία Του φάρμακα, τον ντύνει με ολοκαίνουρια και ολόλευκη φορεσιά,  του αναστηλώνει το πεσμένο ηθικό, του δίδει κουράγιο για ζωή και δημιουργία, του αφαιρεί  έναν προς έναν του κακοήθεις όγκους και φυτεύει ελπίδα στην μαραμένη του καρδιά. Αν συγκριθεί τώρα, αυτός ο ανανεωμένος νέος, με   την εικόνα του πρώτου, του άπιστου, του ατημέλητου, του απελπισμένου, δεν  υπάρξει  καμία ομοιότητα. «Ο Κύριος, του τα άλλαξε όλα ».  Την φιληδονία την έκανε αγνότητα. Την  απιστία πίστη και σεβασμό. Την οργή και το θυμό τα έκανε πραότητα και μεγαλοκαρδία. Την άστατη νυχτερινή ζωή που προεξοφλεί την καταστροφή του ανθρώπου, την μετάβαλε σε ήρεμη και προγραμματισμένη εργασία. Ποιος άλλος μπορεί να κάνει αυτό το μεγάλο θαύμα στον άνθρωπο; Οπωσδήποτε, ουδείς άλλος από τον Ιησού Χριστό.

Παιδί μου και παιδί της Εκκλησίας! Νέε, ή μεγαλύτερε. Εσύ που  τυχαία έπιασες αυτό το χαρτί στο χέρι σου και άκουσες  για την περιπετειώδη ζωή αυτού του νέου, εσύ που ίσως λησμόνησες ή ποτέ δεν πίστεψες   ότι ο Χριστός  περιμένει κι εσένα με υπομονή, εσύ που ίσως βλέπεις όλους τους δρόμους σου κλειστούς, εσύ που τα οράματά σου και τα όνειρα σου τα βλέπεις σαν πήλινα θρυμματισμένα αγγεία, εσύ που έχεις σκληρή σαν τον χάλυβα καρδιά και προσπερνάς αδιάφορος εμπρός  από τον πονεμένο πλησίον σου, εάν δεν συμφωνείς παιδί μου με το κακό που ζεις και συντηρείς μέσα σου, εάν επιθυμείς να γίνεις ένας νέος άνθρωπος, να αναγεννηθείς από την τέφρα σου και να αναστηθείς από τον τάφο των παθών σου, άκουσέ με σε παρακαλώ. Εγώ ο άγνωστος ίσως για σένα. Εγώ, που μόνη επιβράβευση μου θεωρώ  την σωτηρία της ψυχής και της ζωής σου. Εγώ ο απλός και απέριττος λειτουργός των μυστηρίων,  τώρα, αυτή την ευλογημένη στιγμή, σε προτρέπω, σε καλώ  και σε παρακαλώ με όλη μου την αγάπη. Πίστεψε με όλη την δύναμη της ψυχής σου στον Χριστό. Στον Κύριο  που έρχεται σε λίγο να πάθει και να σταυρωθεί για σένα και για μένα. Σ’ εκείνον που έδωσε το Πανάγιο και Ζωοποιό Του αίμα για να μας εξαγοράσει και να μας κάνει φορείς της Βασιλείας Του. Αγάπησέ τον σε παρακαλώ, και ακολούθησέ τον  σταθερά και επίμονα χωρίς ενδοιασμούς και αμφιταλαντεύσεις. Έλα στην Εκκλησία Του, ψιθύρισέ του λόγια συμπόνιας και σεβασμού, κλάψε για τις πτώσεις σου και πλησίασε με πίστη και αγάπη το ποτήριο  της αιωνίου ζωής και Βασιλείας Του.  Εκείνος, παιδί μου ξέρει τι θα σου δωρίσει. Οπωσδήποτε όμως  την αγάπη Του, αλλά και το αληθινό φως και την χαρά της Αναστάσεως Του.

Εμμανουήλ Μπαργωτάκης

Πρωθιερεύς Αρχιερατικός Επίτροπος

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΠΟΝΕΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ

 

Θεέ μου, μη μπορώντας να κάνω τίποτα  άλλο – μα τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος; Σε παρακαλώ δέξου την προσφορά μου. Μια προσφορά Κύριε, που παρόλη την αθλιότητά μου προσφέρω, επειδή  αγαπάω  τα πρόβατά Σου και τα νιώθω ενωμένα μαζί μου, σε μια ενότητα «εν  Αγίω πνεύματι » και ικετεύω  γι’ αυτά.

Και η προσφορά μου είναι Κύριε.

Για όσα πρόβατά Σου δεν σε γνωρίζουν και γι’ αυτό και δεν επικοινωνούν Μαζί Σου, θα επικοινωνώ εγώ.

Για όσα πρόβατά Σου κλαίνε για τις όποιες παραβάσεις τους και εκτροπές τους, μικρές ή μεγάλες, τις εν γνώσει ή εν αγνοία τους, θα κλαίω κι εγώ.

Για όσα πρόβατά Σου βυθίζονται στο βούρκο της αμαρτίας χάνοντας την αγνότητά τους, θα θρηνώ εγώ.

Για όσα πρόβατά Σου κοιμούνται τον μακάριο ύπνο της αμελείας και αδιαφορίας, θα ξαγρυπνώ εγώ.

Για όσα πρόβατά σου σε υβρίζουν και σε περιφρονούν, γιατί ποτέ δεν σε γνώρισαν πραγματικά, θα σε υμνώ και θα σε δοξολογώ εγώ.

Για όσα πρόβατά Σου είναι δέσμια οποιουδήποτε πάθους, θα Σε ικετεύω να τα ελευθερώσεις από τα φοβερά δεσμά τους.

Για όσα πρόβατά Σου πέφτουν σε χέρια λύκων «Αιρέσεις και κακοδοξίες»,  με πολύ αγωνία θα σου κράζω, Κύριε σώσε τα! Γλίτωσέ τα!

Για όσα πρόβατά σου βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση και αδυναμία να σκεφτούν και να βρουν την σωτήρια και διέξοδο από τον λαβύρινθο που βρίσκονται , θα Σου δέομαι εγώ.

Με τα όσα πρόβατά Σου  αγωνίζονται ειλικρινά, και δακρύζουν και πονούν και πασχίζουν και ματώνουν αδιάκοπα και προσπαθούν   να «τελειώσουν  τον δρόμο τους » με χαρά και να φέρουν σε αίσιο πέρας το έργο της σωτηρίας τους, θα συναγωνίζομαι κι εγώ μαζί τους εν «ταις προσευχές» ώστε να αξιωθούν να λάβουν το στεφάνι της νίκης, το οποίο «θα τους αποδώσεις Εσύ ο Κύριος, ο δίκαιος Κριτής εν εκείνη τη ημέρα της κρίσεως».

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΛΑΟ ΜΑΣ

Μεγάλη Αγία εβδομάδα!  Ώρες και ημέρες πόνου και αγωνίας, θυσίας και πάθους, Σταυρού και Ανάστασης, που η Ορθοδοξία μας στο σύνολό της κάθε χρόνο τις περιμένει   με αγωνία, για να   συμμετέχομε  όλοι εμείς το πλήρωμά της στο  θείο δράμα, να δακρύσουν τα μάτια μας και να ματώσουν οι καρδιές μας για όσα  υπέφερε ο Κύριος και Θεός μας χάρη  ημών, ή μάλλον αντί ημών. Όμως η  φετινή μεγάλη Εβδομάδα ήταν διαφορετική από τις περασμένες, δεν ήταν όπως αυτές που ξέραμε. Είχε κάτι το πρωτόγνωρο, το αναπάντεχο, το ανατριχιαστικό, κάτι που στην μακραίωνη ιστορία των δύο χιλιάδων χρόνων η Εκκλησίας μας δεν είχε ξαναζήσει. Εόρτασε την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, αλλά και το Πάσχα με αμπαρωμένες τις πόρτες των Ναών,   χωρίς την συμμετοχή του πιστού λαού της.

Οι Εκκλησιές μας και τα Μοναστήρια μας ερμητικά κλειστά, μέχρι και το τελευταίο χωριουδάκι των οκτώ και δέκα κατοίκων,  χωρίς οι χριστιανοί να μπορούν να συνοδέψουν τον Χριστό  στις εναγώνιες εκείνες ώρες του πόνου Του, χωρίς να μπορούν να τον πλησιάσουν και να τον βοηθήσουν ως άλλοι Κυρηναίοι στην άρση του Σταυρού Του, Χωρίς να έχουν το δικαίωμα να τον προσκυνήσουν και να βρέξουν με τα δάκρια των τα αιματοβαμμένα  Πανάχραντα πόδια Του, χωρίς να ανάψουν κερί και να βάλουν μετάνοια κάτω από το Σταυρό Του, χωρίς οι χριστιανές κόρες και γυναίκες να του στολίσουν τον Επιτάφιο και να συγοψάλλουν το « σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα, σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται» και το « Η ζωή εν Τάφο κατετέθης Χριστέ» και το περισσότερο    χωρίς να συμμετέχουν στο δείπνο της βασιλείας Του, το ποτήριον  της Ζωής, εμποδισμένοι από νόμους και από κουστωδίες με την πρόφαση ότι θα τους μεταδοθούν  μικρόβια τα οποία θα μεταδώσουν  σε άλλους ανθρώπους.

Ώ! φρίξον ήλιε στέναξον γη. Πως το βαστάξατε; Πως ανέχεστε ακόμα την αισχρή  τούτη βλασφημία; Πως δεν  έσβησες ξανά ήλιε από ντροπή για τα καμώματα και τα κατορθώματα των σύγχρονων άνομων και παράνομων Φαρισαίων της εποχής μας;  Πως  γη δεν άνοιξες ακόμα να καταπιείς τους σύγχρονους βέβηλους και ασεβείς, αλλά και όλους εμάς, το δειλό και άτολμο ιερατείο που αμαχητί σηκώσαμε τα χέρια και παραδοθήκαμε, υιοθετώντας  το νόμο και το γράμμα εκείνων των φερέφωνων που μας έπεισαν ότι δήθεν όλα αυτά είναι για την υγεία και το καλό του λαού μας. Κι εμείς, καλοί και φρόνιμοι,   τολμήσαμε και παρακούσαμε στην έγγραφη και άγραφη παράδοση δύο χιλιάδων χρόνων και  αποκόψαμε από τον λαό μας τον λώρο εκείνο που τροφοδοτεί και οξυγονώνει την ψυχή του, αγιάζει και θεραπεύει την  ύπαρξη του και γίνεται φάρμακο αθανασίας, κάθε  ύπαρξης, πονεμένης και πενομένης, θλιβομμένης και καταπονουμένης; Που πήγε  η εντολή του Κυρίου σ’ εκείνο το τελευταίο δείπνο  του προς τους μαθητάς του, « Λάβετε φάγετε τούτο μου εστίν το Σώμα , πίετε εξ αυτού πάντες τούτο εστίν το Αίμα Μου, τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν».

Θεέ μου!  Όλα  φαίνεται λησμονήθηκαν και ξεχάστηκαν στη στιγμή κάτω από την πίεση μιας δαμοκλείου σπάθης που ακούει στο όνομα εξουσία. Μιας εξουσίας άσχετης με το δόγμα και την θεολογία των ορθοδόξων. Μιας εξουσίας που αρκείται να ομιλεί μόνο για το σώμα και να μη βλέπει τον άνθρωπο σαν ψυχοσωματική οντότητα. Μια εξουσία που επιβάλλεται με πρόστιμα, τιμωρίες και φυλακίσεις στο λαό για να τον κρατά δέσμιο, υπάκουο και καθηλωμένο.

Λαέ του Θεού, κληρικοί και λαϊκοί, που είναι η δύναμη η ψυχική και σωματική εκείνων που θυσιάστηκαν για την αγάπη του Χριστού; Που είναι τα πρότυπα εκείνα που παραμένουν αιώνια σύμβολα θάρρους και αντίστασης; Που είναι  η ομολογία  του Πέτρου του Αποστόλου,  μπροστά σε εξουσίες και συνέδρια, εκεί που με τόλμη ομολόγησε Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον και βροντοφώναξε  τα αθάνατα εκείνα λόγια. «Πειθαρχείν δη Θεό μάλλον ή ανθρώποις »;

Αδελφοί μου,  αν υποτεθεί ότι μετά από λίγο η ίδια σπάθη, με την ίδια απειλή, ισχύ  και ένταση θα επιβάλλει τα άλλα, τα ερχόμενα τα οποία    λέγονται   εμβόλια, κάρτες του πολίτη, τσιπάκια, πάλι για το καλό των ανθρώπων, εμείς  τι θα πράξομε; Πώς να φερθούμε; Να μείνομε απαθείς  και να  ξανασκύψουμε τα κεφάλια έως εδάφους και να εκφράσουμε ακόμα και ευχαριστίες για την καλή διάθεση της εξουσίας αυτής; Αυτό το αφήνω   στους πάνω από εμένα ταγούς της Εκκλησίας, αλλά και σε κάθε πιστό, να αποφασίσει  ανάλογα με την κρίση του και την πίστη της ψυχής του.

Τώρα, αισθανόμενος Κύριε την δική μου ευθύνη και το βάρος της αμαρτίας που επωμίστηκα  ως ο τελευταίος λειτουργός σου, αλλά και  την θλίψη της αποστροφής  που ένιωσες από μένα  κατά τις ώρες της αγωνίας και του πόνου σου, θρηνώ, στενάζω και ικετεύω την ευσπλαχνία Σου. Κύριε, μη μας καταλογίσεις την αμαρτία ταύτη.

ΟΙ ΘΕΟΜΑΧΟΙ ΦΡΙΑΤΟΜΕΝΟΙ

Για άλλη μια φορά το κομπολόι των αθέων και υλιστών, πιστοί στο ραντεβού τους, ειδικά  φέτος, μέσα στην ζοφερή κατάσταση και ατμόσφαιρα, τον κουρνιαχτό και τον θόρυβο  τα οποία η χώρα μας βιώνει, αλλά και ολόκληρος ο πλανήτης, δηλαδή την φοβερή απειλή μιας θεομίσητης πανδημίας και ασθένειας που ακούει στο όνομα κορωνοιός, που ταλαιπωρεί και θανατώνει  πολλές  χιλιάδες ανθρώπων στη Ελλάδα και αλλαχού, ξανά οι σύγχρονοι  Ηρώδες, οι θεομπαίχτες και  θεομάχοι ξεμύτισαν  και πρόβαλαν το  προσωπάκι  τους, δήθεν προβληματισμένοι και ενδιαφερόμενοι για την πρόοδο και την υγεία του λαού.

Παρουσιάστηκαν ξανά στα μέσα επικοινωνίας και ενημέρωσης, όπου   με υβριστικό  τρόπο εξέφρασαν τις βδελυρές και αιρετικές  απόψεις των περί της Θείας Κοινωνίας και γενικά περί της Εκκλησίας του Χριστού. Απόψεις του ευτυχώς δηλώνουν και ομολογούν το πρόσωπό των, την ποιότητα της ζωής των, την ποσότητα των γνώσεών των πάνω στα περί Εκκλησίας θέματα, αλλά και την διάθεσή των να υβρίσουν και να κακολογούν το πρόσωπο Εκείνου στο οποίο εκατομμύρια ανθρώπων έχουν την αναφορά των και την εμπιστοσύνη των.

Πάντοτε οι ίδιοι, οι γνωστοί άγνωστοι όπου χθές, σήμερα και αύριο,  με το ένα και το αυτό σλόγκαν, φριατόμενοι και τρύζοντας τους οδόντες   από το πάθος της  ασέβειας και αθεΐας , αυτές τις ιερές ημέρες του χρόνου, ξεστομίζουν, γράφουν και διαδίδουν σωρεία συκοφαντιών και  απαξίωσης, αλλά και  οχετό ύβρεων και κακίας,  κατά των κατ’ επίγνωση χριστιανών και της ορθοδόξου πίστεώς μας, καθώς και των ιερών και οσίων του γένους μας. Δεν λησμόνησαν και φέτος ούτε αυτόν τον  Πανάγιο και Ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου, στον οποίο συρρέουν εκατομμύρια ανθρώπων ορθοδόξων και αλλοδόξων, τον προσκυνούν και του εναποθέτουν την πίστη και την ελπίδα των.    Το Άγιο φως το οποίο κάθε Μέγα Σάββατο πηγάζει απ’ αυτόν, τα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας μας και ιδιαίτερα την Θεία Κοινωνία, το Πανάγιο Σώμα και Αίμα του Σταυρωθέντος Λυτρωτού, για το οποίο διαδίδουν ότι εκείνοι που μεταλαμβάνουν είναι ποινικά κολάσιμοι, γιατί γίνονται δυνητικά μετα-φορείς της θανατηφόρου νόσου. Την καμπανοκρουσία δεν την αντέχουν, τα ηχεία των Ναών γ’ αυτούς είναι ηχορρύπανση, ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός καθώς και τα ιερά εκτυπώματα  του Θεού και των Αγίων Του είναι  είδωλα και γενικός κάθε κίνηση, διάθεση και ενέργεια  των ορθοδόξων είναι επικίνδυνη και σκοταδιστική.

Είναι εκείνοι που μεθοδευμένα προσπαθούν λυσσαλέα να φοβίσουν και να αποχρωματίσουν θρησκευτικά τον λαό και ειδικά τους νέους μας, για να τους έχουν άβουλα υποχείρια και να τους οδηγούν εύκολα  στην ασέβεια, την διαστροφή, την σατανολατρεία και γενικά σε κάθε όργιο. Είναι δε γνωστό τοις πάσι,  ότι την ιερότερη ημέρα του έτους αυτή της  Μ. Παρασκευής,   παρακινούν τους ομοϊδεάτες οπαδούς των  να θυσιάζουν ακόμα και νέες κοπέλες και  να δοκιμάζουν αίμα σκύλου. Ώ! Φρίξον ήλιε, στέναξον η γη!

Διερωτώμαι αλήθεια, οι εμπνευστές και εφαρμοστές αυτού του απηνούς διωγμού έχουν κατανοήσει το πρόσωπο το οποίο διώκουν; Τους πληροφόρησε κανένας  ότι  γρονθοκοπούν τα καρφιά και ενώ εκείνα μένουν όρθια η γροθιά τους ματώνει; Γνωρίζουν ότι η  πλειοψηφία του λαού της Πατρίδας μας είναι πολιτογραφημένοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, την οποία έχουν οδηγό,  σωτήρα,  μητέρα και καλή κουροτρόφο, της οποίας η αγάπη και η συμβολή  παίζει καθοριστικό ρόλο στις δυσκολίες και τα πάθη του λαού και υποκατασταίνει,  πολλούς άλλους σε δυσκολίες και συμφορές, ακόμα και στην πρόσφατη  δεκάχρονη κρίση που ζήσαμε;  Ποτέ Έχουν καταλάβει  ότι η Θεία Κοινωνία την οποία κατακρίνουν και μάχονται,  για τους αναρίθμητους πιστούς αποτελεί  όχι μόνο το σημείο της πίστεώς των, αλλά και αυτής της υπάρξεώς των;

Ε! λοιπόν, ας μάθουν ότι όλοι οι Ορθόδοξοι  είμαστε εδώ, κάτω από την σκέπη της Αγίας μας Εκκλησίας και τον Σταυρό του Ναζωραίου και  ποτέ  εμείς δεν θα γίνομαι αρνητές, προδότες και ρίψασποις, αλλά θα συνεχίζουμε να κοινωνούμε και εορτάζουμε Λαμπρές και Πασχαλιές   ψάλλοντες  τον παιάνα της νίκης και του θριάμβου, το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ!

Εμμανουήλ Μπαργωτάκης Πρωθιερεύς

ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΑΣ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ;

Ο άνθρωπος, κυνηγός της ευτυχίας τρέχει παντού για να την συναντήσει. Την ψάχνει και την αναζητά με πόθο, θέλει να την κερδίσει,  να την κάνει δική του και μ’ αυτήν να κάνει χαρούμενη και ευτυχισμένη τη ζωή του. Την ψάχνει στους δρόμους, στις πλατείες, στις παρέες, στην μοναξιά, στην χλιδή, στην απόλαυση. Πολλοί του τάζουν ευτυχία όμως τον αφήνουν να ζει  στην αυταπάτη.

Σ’ αυτή τη δραματική θέση ευρισκόμενος καθημερινά ο αναζητητής της ευτυχίας άνθρωπος, φαντάζεται ότι κάπου μπροστά του θα την συναντήσει και κάποτε θα την απολαύσει. Σχεδιάζει, υπολογίζει και ελπίζει ότι εάν αποκτήσει όλα τα υλικά αγαθά και τις κοσμικές απολαύσεις θα ζήση ευτυχισμένος στον κόσμο. Εάν έχει στα χέρια του ένα καλό μισθό και ένα σταθερό εισόδημα μ’ αυτό θα κατακτήσει την ευτυχία. Ακόμα  αν κατορθώσει και κτίσει ένα όμορφο, κομψό, πανάκριβο και πολυτελέστατο σπίτι με όλα τα σύγχρονα κομφόρ και τις ανέσεις αυτό θα τον κάνει οπωσδήποτε ευτυχισμένο, ή αν αγοράσει ένα πανάκριβο και φιγουράτο αυτοκίνητο  θα τον βοηθήσει να πλεύσει  μέσα  σε πελάγη ευτυχίας.

Ο ιερός Αυγουστίνος, ο μεγάλος από τους  Πατέρες της Εκκλησίας μας,  ο φωτισμένος Επίσκοπος, εκείνος που επί χρόνια την αναζήτησε  παντού, αυτός που κατασπατάλησε την νεαρή ηλικία του στο κυνήγι της,  γράφει στο περισπούδαστο  βιβλίο του «αι εξομολογήσεις » .

« Πολλά χρόνια στην νεαρή μου ηλικία αναζητούσα την ευτυχία παντού. Όλους και όλα τα ρωτούσα για να μου υποδείξουν που υπάρχει. Διδάχτηκα  την σοφία του κόσμου, μαθήτευσα στις επιστήμες της εποχής δίπλα σε σπουδαίους δασκάλους, διάβασα τα βιβλία των σοφών, κατανάλωσα τα νεανικά μου χρόνια στην έκφυλη ζωή και απόλαυσα όλες τις κοσμικές ηδονές και απολαύσεις. Η ζωή μου ήταν μια κόλαση, ένα σκοτάδι, ζούσα μια ατέλειωτη  δυστυχία αφού μου έλειπε το ζητούμενο. Έψαχνα συνεχώς, αλλά παρέμενα εγκλωβισμένος στην αμαρτωλή ζωή μου.

Μια μέρα κάποιος μου ψιθύρισε. Αυγουστίνε, αν γνωρίσεις  τον Θεό η ζωή σου θα αποκτήσει νόημα, η ύπαρξή σου θα εύρη τον στόχο της και η καρδιά σου θα πλημμυρίσει από ευτυχία.  Μόνο κοντά Του  υπάρχει η πραγματική, γνήσια και ατέλειωτη  ευτυχία.

Ακούγοντας τα λόγια του συλλογιζόμουν. Ποιος είναι αυτός ο Θεός που κοντά του υπάρχει η ευτυχία; Ποιος  είναι εκείνος που  έχει την δύναμη και  μπορεί να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους; Εγώ πως δεν τον συνάντησα ακόμα στις μέρες και τις νύχτες μου; Πως δεν τον διάβασα στα βιβλία μου; Πως δεν τον γνώρισα μέσα  από τους κύκλους των συναναστροφών μου, μέσα από τους τόσους και τα τόσα που έζησα; Θέλω το συντομότερο να τον γνωρίσω, θέλω να τον κάνω φίλο μου, δικό μου, αν, και αμφιβάλω ότι θα μπορέσει να μου προσφέρει αυτό που απεγνωσμένα αναζητώ.

Έψαχνα όλο έψαχνα, ρωτούσα και ξαναρωτούσα.  Ρώτησα τα ψηλά  βουνά τα οποία καμάρωνα, μήπως είναι εκείνα ο Θεός, και αυτά μου απάντησαν με ειλικρίνεια. Όχι,  δεν είμαστε εμείς ο Θεός, δημιουργήματά του είμαστε. Ρώτησα τον φωτεινό  ήλιο με την λάμψη και την ομορφιά του μήπως είναι εκείνος ο Θεός, και μου απάντησε όχι.  Δημιούργημα του λόγου Του είμαι κι εγώ. Ρώτησα τις πεδιάδες, τα ποτάμια, τις γαλάζιες θάλασσες, τους απέραντους ωκεανούς, τις λίμνες, τα πανύψηλα δένδρα και τα καλλίχρωμα λουλούδια,  μήπως είναι αυτά ο Θεός και με ένα στόμα μου απάντησαν. Όχι, είμαστε από τα έργα των χειρών Του. Μα που αλλού να ψάξω αυτόν που εναγωνίως αναζητώ; Ποιος θα με βοηθήσει να γνωρίσω αυτόν τον άγνωστο; Αυτά βασάνιζαν την ψυχή μου και ταλαιπωρούσαν την ύπαρξή μου ».

Σύντομα όμως η πόρτα του Θεού άνοιξε για τον νεαρό Αυγουστίνο.  Ένας  ταπεινός επίσκοπος, ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων είναι εκείνος που την ξεκλείδωσε. Εκείνος που με το σπινθηροβόλο βλέμμα του, την ακτινοβολούσα αγιοσύνη προσωπικότητά του, την άδολη αγάπη του και τους θεϊκούς λόγους του σαγήνευσε και υποβοήθησε τον αναζητητή να εύρη την αλήθεια και να γνωρίσει τον Κύριο.

Κοντά του, παρά τους πόδας του Σταυρού διδάχτηκε ο Αυγουστίνος τα μυστικά της ευτυχίας. Ένιωσε ότι, στο μυστήριο του πόνου, της θλίψεως και των στερήσεων υπάρχει η πραγματική μυστική χαρά. Κατάλαβε ότι η παράβαση του θείου νόμου είναι εκείνη που προκαλεί και γεννοβολά  τα δάκρυα, τις σωματικές και ψυχικές παθήσεις και γενικά την δυστυχία. Πίστεψε ότι η αμαρτία είναι η μεγαλύτερη απάτη, η οποία  υπόσχεται χαρά και όμως φέρνει λύπη. Υπόσχεται ευτυχία και όμως κάνει δυστυχείς. Υπόσχεται ωραία και άνετη ζωή και όμως ντύνει τον άνθρωπο με τα σάβανα του θανάτου.

Πείσθηκε   ο Αυγουστίνος, μετανόησε, βαπτίστηκε και έζησε κοντά στον Θεό το μυστήριο της αναγέννησης και της πραγματικής ζωής. Σαν χριστιανός πλέων, έπασχε για το πάθος του Χριστού, πονούσε για τους πόνους Του και συνεχώς γινόταν κοινωνός των ωδίνων του Σταυρού με την εκούσια σταυρική πορεία στην ζωή του. Καθημερινά αγκάλιαζε όλο και περισσότερο τον Σταυρό με τον εσταυρωμένο και έδινε όλη την εμπιστοσύνη του σ’ αυτόν. Και ο  Σταυρός, το σύμβολο του θριάμβου  τον ενίσχυε καθημερινά, καθαγίαζε τον νου του, ανακαίνιζε την ψυχή και τις αισθήσεις του και του δώριζε χάρη, αγιασμό, χαρά και την ευτυχία.

Να αδελφέ, αναζητητή, που εντόπισες και έμαθες μέσον του ιερού Αυγουστίνου που υπάρχει η γνήσια ευτυχία. Να που διδάχτηκες απ’ εκείνον ότι στο Σταυρό του Χριστού υπάρχει αυτή και όχι  στο αντισταυρικό πνεύμα που σου ψιθυρίζουν  οι λογής επικίνδυνοι.  Στην πνευματική και ηθική ζωή υπάρχει και όχι στην ξέφρενη και αχαλίνωτη ακολασία και διαστροφή. Στην αιώνια χριστιανική παράδοση και τις διαχρονικές αξίες και όχι στις παχιλές υποσχέσεις  εκείνων που σε ταΐζουν ξυλοκέρατα και σου τάζουν απατηλούς ψευτοπαράδεισους και φρούδες απολαύσεις.

Αδελφέ, ακολούθησε λοιπόν τις αιώνιες αυτές αξίες, τις οποίες δίδαξαν δια μέσου των αιώνων οι απλές και αγράμματες, αλλά σοφές μάνες. Σ’ εκείνες κρύβεται η ευτυχία. Εκείνες καλλιεργούν τους πραγματικά ελεύθερους και χαρούμενους ανθρώπους και τους οδηγούν στην πραγματική ευτυχία.

Χριστούγεννα 2019

Για άλλη μια φορά πιστός στο ραντεβού του ο Χριστός μας, έρχεται να ξαναγεννηθεί  στη γη για όλους εμάς τους ανθρώπους.

Κύριε έρχεσαι για μας, για τον ένα, για τους πολλούς, για τους πιστούς αλλά και τους άπιστους, για τους λευκούς και τους μαύρους, για τους φτωχούς αλλά και τους πλούσιους, για τους άσημους και πονεμένους, αλλά και τους άρχοντες και μεγιστάνες των λαών.  Για όλους Κύριε αφού δεν εξαιρείς κανένα, αφού είσαι ο Εμμανουήλ. Ευλογημένος ο ερχομός Σου Χριστέ στη γη Σου, στη γη μας.

Όμως Κύριε ερχόμενος ποια  εικόνα θα αντικρίσεις  στη γη του 21ου αιώνα;

Τι θα βρεις στις ψυχές των ανθρώπων της τρίτης χιλιετίας;

Δυστυχώς Κύριε,  την αδιαφορία των χορτασμένων αυτής της γης να υψώνεται σαν χριστουγεννιάτικο δένδρο, στολισμένο με χλιδή και πολυτέλεια.                                                                       Πάνω από τις πόλεις το νέφος και τον καπνό από τις καμένες ψυχές του λαού Σου.

Θα συναντήσεις Κύριε ανθρώπους να βιώνουν το σύνδρομο της αυτοϊκανοποιήσεις σε όλες τους τις εκδηλώσεις, έχοντας κλειδώσει βαθιά μέσα τους μια αθάνατη ψυχή, να μουχλιάζει και να αργοπεθαίνει.

Θα βρεις   πολλούς ανθρώπους αποκλεισμένους στη μόνωση της μάζας, να περιφέρονται απελπισμένα χωρίς να έχουν στόχο και προορισμό.

Θα βρεις παιδιά Σου, να τρέχουν αδιάκοπα με αγωνία και με άγχος σε χίλιες δυο δουλειές, έχοντας ολότελα λησμονήσει το σκοπό τους.

Θα ανταμώσεις  αδελφούς Σου και αδελφούς μας, να πεθαίνουν με μια σύριγγα στο μπράτσο, η να απειλούνται από την φοβερή μάστιγα το ΑΙ DS, και να είναι δέσμιοι σε σαρκικά πάθη.

Θα βρεις ένα κόσμο πολύβουο, ένα κόσμο ανούσιο, ένα κόσμο θανατηφόρα ανιαρό ένα κόσμο να ζει μέσα στην ανασφάλεια από την  τρομοκρατία και τα χτυπήματά της, ένα κόσμο χωρίς πρόσωπο μόνο με προσωπείο, ο οποίος να αγωνιά κάτω από την απειλή ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου.

Θα αντικρίσεις  λαούς άστεγους και εξαθλιωμένους από αρρώστιες και πείνα, και άλλους πάνοπλους και ισχυρούς να φιγουράρουν και να καυχώνται.

Θα αντικρίσεις την αμαρτία σε όλο της το μεγαλείο και την αδικία σε όλη της την δόξα.

Και όμως Κύριε με επιμονή σε καλούμε. Έλα, στη γη μας να γεννηθείς  και φέτος. Αναζήτησε  φάτνη, παντού αναζήτησε σπηλιά. Από τα προσφυγικά στρατόπεδα του Αφγανιστάν, μέχρι τους πύργους της Νέας Υόρκης. Από την μεγαλύτερη πόλη ως το μικρότερο και απομακρυσμένο χωριό. Από το λαμπρότερο αρχοντικό μέχρι το ποιο απέριττο καλύβι. Από την  ενδοξότερη ύπαρξη μέχρι την ποιο απέριττη και ταπεινή ψυχούλα.

Αν εμείς θελήσαμε και πουλήσαμε τον εαυτό μας, και αν εμείς εγκαταλείψαμε κάθε ελπίδα, η ελπίδα η δική Σου δεν μας εγκαταλείπει.

Κύριε ξεφεύγοντας από κάθε σύγχρονο Ηρώδη, καταδέχεσαι  και φέτος να γεννηθείς στις καρδιές όλων εκείνων που σου ανοίγουν, όλων αυτών που σε καλούν και σε περιμένουν. Όχι μόνο να γεννηθείς αλλά και να μεγαλώσεις, να σταυρωθείς και να αναστηθείς, για να γίνεις και δική μας Ανάσταση, αλλά και ελπίδα, ευκαιρία, σωσίβιο και λύτρωση από τα δεινά που απλώνονται γύρω μας και μέσα μας.

Έλα Κύριε, Σωτήρα μας, Λυτρωτή μας! Θα το ακούσουμε  στις Εκκλησίες την Άγια νύχτα της γέννησης Σου. Θα σε αντικρίσουμε και θα γευθούμε  την αγάπη Σου μέσα από το Άγιο ποτήριο της διαθήκης Σου, θα σε προσκυνήσουμε ευλαβικά και θα γίνουμε φάτνη δικιά Σου.

Έλα μαζί μας Χριστέ. Μείνε μαζί μας Σωτήρα.

Εμμανουήλ Μπαριωτάκης Πρωθιερεύς

ΑΝΑΒΑΣΗ, Ο ΩΡΑΙΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ

Όταν με γκρουπ συμπολιτών μας προσκυνητών, επισκεφθήκαμε  τους ιερούς βράχους των Μετεώρων, στη όμορφη Θεσσαλία, σε κάποιο απόκρημνο και πανύψηλο βράχο αντικρίσαμε δύο ή τρείς αναρριχητές αναβάτες να ευρίσκονται κυριολεκτικά στο κενό, στη μέση του γυμνού και λύου εκείνου βράχου και να προσπαθούν με πολύ κόπο με τα δρέπανά τους να ανέβουν έστω και ελάχιστα ψηλότερα για να φθάσουν στην κορυφή που ήταν ο στόχος τους. Η σκηνή  με συγκλόνισε και θαύμασα την τόλμη και την δύναμη της ψυχής εκείνων των ανθρώπων. Όμως με δίδαξε τα μέγιστα, αφού  μου έφερε στο νου κάποιες έννοιες και κάποιες μεγάλες αξίες της ζωής.

Βλέποντας το θάρρος  και την υπομονή εκείνων, ήλθαν στην σκέψη μου και το μυαλό μου, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω έστω και στο ελάχιστο, αυτό το ωραίο και τολμηρό άθλημα  της ανάβασης  στα βουνά και τα όρη, στις χαράδρες και τους απότομους βράχους της Πατρίδα μας και κάποιες άλλες πνευματικές αναβάσεις και αναρριχήσεις που πρέπει να διακρίνουν τη ζωή μας. Αυτό πρέπει να είναι ο μεγάλος πόθος κάθε ανθρώπου, το ωραιότερο όραμά του, το γενναιότερο άθλημά του  και της ψυχής του το μεγαλείο.

Η αναρρίχηση και η ανάβαση δεν είναι κατόρθωμα μόνο κάποιων  φανατικών και τολμηρών νέων, ή πεπειραμένων ορεσίβιων, αλλά είναι στοίχημα  για όλους μας. Δεν είναι μόνο για κάποιες ηλικίες, αλλά για όλες γενικά, αφού, όσο κουραστικό κι αν φαίνεται, εκτονώνει και απαλλάσσει από τα βάρη και τα άγχη της ζωής και μας δίδει την ευκαιρία να ξεπερνάμε ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό μας.

Ο Θεολόγος Άγιος Γρηγόριος τονίζει. « Το ανέβασμα ας είναι η χαρά σου»! Και ο Άγιος Ιωάννης της κλίμακας προτρέπει ως εξής.«Αναβαίνετε, αναβαίνετε αδελφοί, αναβάσεις λαμπρές ». Σε κάποιο βράχο του  Αγίου Όρους είναι γραμμένο. « Αναβαίνετε, αναβαίνετε αδελφοί, αναβάσεις προθύμως και αγογγύστως »…

Ο ανήφορος, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί πράγματι να μας ανεβάσει. Είναι αυτός που μας κάνει να παλεύομε, να μοχθούμε και να αγωνιζόμαστε. Μας μαθαίνει να αντέχουμε στις κακουχίες, τις θύελλες και τα ξεροβόρια. Μας δυναμώνει τόσο που μας  κάνει να ξεπερνούμε  όλα, ακόμη και τον εαυτό μας! Μας σκληραγωγεί αφάνταστα και μας χαρίζει μοναδικές χαρές μέσα από το ανέβασμα που πετυχαίνουμε με τον ωραίο αγώνα μας.

Ο  ανήφορος, είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος που ανεβάζει  τον άνθρωπο ψηλά για να φθάσει και να αντικρίσει τα ωραία της  δημιουργίας, αλλά και να απολαύσει την χαρά των αγαθών κόπων του.  Ο ίσιος δρόμος, που οδηγεί μόνο στο κάμπο, στο ίσωμα δηλαδή,  με τίποτα δεν μπορεί να σε πάει εκεί ψηλά. Ο κάμπος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ζωή δίχως αξιώσεις και επιδιώξεις, που μπορεί να είναι   άστοχη, ή και ακόμα αυτό το τέλμα. Ο μεγάλος ποιητής ο Κρυστάλλης λέει στον υψιπέτη αετό. « Πάρα με πάνω στα βουνά, να μη με φθείρει  ο κάμπος και μείνω χαμερπής».

Γι’ αυτό  μόνο ανήφορο, μόνο ανάβαση, από τα χαμηλά στα ψηλά και από τα φθαρτά του κόσμου τούτου στα μεγάλα και αιώνια! Ανάβαση, από τα γήινα στα ουράνια και από τα πάθη στην άσκηση της αρετής!Ανάβαση από τα πονηρά στα αγαθά και από την τρυφηλή ζωή στην εγκράτεια και την μετάνοια! Συνεχή και αδιάκοπη ανάβαση σε όλους τους τομείς.

Και ποιος από εμάς δεν το έχει προσέξει ότι, με την πρώτη προσπάθεια και τα πρώτα βήματά μας προς τα πάνω, νοιώθουμε αμέσως την υψομετρική διαφορά, την αλλαγή της ατμόσφαιρας, διακρίνομε  ωραιότερα και αισθανόμαστε όλο και ποιο δυνατοί με ενθουσιασμό στην ψυχή. Εκείνος που φοβάται   ή θέλει να αποφύγει τον ανήφορο, δύσκολα θα μπορέσει να μείνει και στο ίσωμα που προτίμησε. Το ποιο σίγουρο είναι πως, αν επιμείνει, αργά η γρήγορα, θα πάρει τον κατήφορο, για να καταλήξει στο βόθηνο. Αυτόν τον κατήφορο που διαλέγουν  πολλοί,  αυτόν τον ολισθηρό δρόμο που γρήγορα και ακούραστα τους φτάνει σε κάποιο πυθμένα, που μπορεί να είναι το τέλος μιας χαράδρας ή και η κατάληξη μιας αβύσσου.

Εμείς, εσείς, όλοι μαζί.  που θέλουμε να φθάσουμε στην κορυφή και αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, σίγουρα χρειαζόμαστε μια αυθυπέρβαση. Ένα άλλο ξεπέρασμα του εαυτού μας. Ο Δημιουργός, που σαν σκαλοπάτια έθεσε μπροστά μας τις κορυφές των ορέων και έβαλε στην ψυχή μας την δίψα για να τις κατακτήσουμε, εκείνος μας παροτρύνει να φθάσουμε στην ψηλότερη, την ωραιότερη, την τελειότερη και αγιότερη, δηλαδή σε κείνον τον ίδιο. Όταν το κατορθώσουμε αυτό τίποτα από τα βιοτικά και υλικά πράγματα δε θα μας θαμπώνει. Η, όταν φθάσουμε και κατακτήσουμε την υψηλή βίωση της χριστιανικής φιλοσοφίας, τίποτα από τα φαινόμενα μεγάλα πράγματα στον κόσμο δεν θα μας προξενεί έκπληξη, αλλά δόξα, πλούτος, τιμή και κάθε άλλη απόλαυση θα μας φαίνονται μικρά και ασήμαντα.

Τι υπέροχες λοιπόν που είναι οι κορυφές, τι θαυμάσια που είναι τα ανεβάσματα στα όρη;  Στο Όρος διέταξε ο Θεός τον Αβραάμ να προσφέρει το παιδί του θυσία. Στο ΌροςΣινά παρέδωσε ο Θεός στον Μωυσή τις δέκα εντολές Του. Επί του Όρους μεταμορφώθηκε ο Χριστός δείχνοντας το μεγαλείο της Θεότητάς Του. Επί του Όρους απηύθυνε την θεσπέσια εκείνη ομιλία Του. Επί του Όρους των Ελεών σύχναζε  ο Κύριος και εκεί προσεύχονταν.

Αδελφοί μου, στα όρη αποκαλύπτεται περισσότερο ο Θεός, με μοναδικό τρόπο. Γι’ αυτό μας τονίζει ότι πρέπει να αφήνουμε τα χαμηλά και τις ψευτοτέρψεις, για τα υψηλά για τα μεγάλα και αιώνια.  Να υψώνουμε συνέχεια τους εαυτούς μας προς τα ουράνια, εκεί που υπάρχει το μέγα ύψος, εκεί που υπάρχει ο Σταυρός, εκεί που υπάρχει η σωτηρία.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ;

Στον αύλειο χώρο κάποιας καφετέριας, στην κεντρική πλατεία της Κισάμου, συνάντησα μια παρέα νεαρών θαμώνων, ηλικίας περίπου δεκατριών ή δεκατεσσάρων χρονών, να απολαμβάνουν το ποτό τους και να συζητούν τα νεανικά τους προβλήματα. Όταν εντόπισα ότι κρατούσαν τσιγάρο και κάπνιζαν, τότε πλησίασα τα παιδιά διακριτικά, τα χαιρέτησα και μεταξύ σοβαρού και αστείου τους είπα. Παιδιά, πόσο θα σας δώσω να σταματήσετε σήμερα αυτό το επικίνδυνο και ανθρωποκτόνο  τσιγάρο. Εκείνα μου απάντησαν με ευγένεια. Πάτερ, το συνηθίσαμε και είναι δύσκολο, αλλά θα προσπαθήσουμε. Τους εξήγησα βέβαια το λάθος που κάνουν και το πόσο πολύ ζημιώνουν το εαυτόν τους. Αυτό όμως το περιστατικό έγινε  η αφορμή να σκεφτώ βαθύτερα και να φιλοσοφήσω πάνω στο θέμα.

Ασφαλώς, ανέκαθεν οι νέοι κάπνιζαν για να δείχνουν μεγάλοι, αλλά παράλληλα προσπαθούσαν να κρύβονται και να μη γίνονται αντιληπτοί, γιατί το κάπνισμα μπροστά σε μεγάλους, εθεωρείτο ασέβεια και φαινόμενο ανεπίτρεπτο για μαθητές και γενικά νέους. Όμως, χωρίς να θέλω ούτε και στο ελάχιστο να υποτιμήσω τον μεγάλο και σοβαρό κίνδυνο που προέρχεται από το κάπνισμα στην υγεία των νέων παιδιών μας, βλέπω το φαινόμενο από ευρύτερη σκοπιά και προσπαθώ να ερμηνεύσω και να εξηγήσω ποιο, ή ποιά είναι τα αίτια του κακού.

Όλοι βεβαίως είμαστε εναντίων του καπνίσματος των παιδιών (εγώ και των μεγάλων) και πιστεύω ότι, δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να το δικαιολογεί. Όμως το κάπνισμα των παιδιών είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, στην εμφάνιση και ανάπτυξη του  οποίου ατυχώς έχουν συμβάλει πολλοί από εκείνους που σήμερα κόπτονται, διαμαρτύρονται ή δήθεν ανησυχούν για την εξάπλωσή του.

Η διάδοση του καπνίσματος στα παιδιά δεν είναι ανεξάρτητη από τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέσα στην κοινωνία γι’ αυτά. Όταν η τηλεόραση και γενικά τα μέσα επικοινωνίας διαφημίζουν έμμεσα αν όχι άμεσα το τσιγάρο και το εμφανίζουν σαν δείγμα ανδρισμού, όταν μέσα στις καφετέριες, τα κλάμπ και τις ντισκοτέκς αφήνονται ελεύθερα τα παιδιά να μιμούνται αυτό που βλέπουν, όταν τονίζεται για τους γνωστούς δημαγωγικούς λόγους η αυτονομία των παιδιών από τους γονείς τους και από την οικογένεια και σπάνε τον ιερό δεσμό μ’ αυτήν, όταν μέσα στις παιδικές ψυχές καλλιεργείται το ψυχικό κενό   και η τεμπελιά έρχεται να καταλάβει τη θέση της δημιουργικής απασχόλησης, όταν τα αγνά ιδανικά που κάποτε πυρπολούσαν τις καρδιές των νέων μας σήμερα δυσφημούνται ότι τάχα είναι ξεπερασμένα και σκοταδιστικά, όταν οι νέοι στερούνται τη δυνατότητα να εξελιχθούν ομαλά και να διεκδικήσουν με τιμιότητα μια θέση στο κύκλωμα των ανθρωπίνων σχέσεων, όταν έχει καθιερωθεί να θωπεύονται και οι ποιο παράλογες αξιώσεις των παιδιών από μερικούς γονείς και όταν γίνεται συντονισμένη προσπάθεια να στραφούν τα ενδιαφέροντα των νέων μας από τα σοβαρά ζητήματα και προβλήματα στα επουσιώδη και δευτερεύοντα πράγματα, τότε γιατί να παρεξηγούμε τα παιδιά που στρέφονται προς το κάπνισμα.

Φοβούμαι ότι, εκεί που έχουν φθάσει σήμερα τα πράγματα, το κάπνισμα εμφανίζεται σαν η αθωότερη μορφή της παιδικής ψυχαγωγίας.  Εδώ γίνεται λόγος για διακίνηση ναρκωτικών, ακόμα και σκληρών, ανάμεσα σε μαθητές, για αύξηση των αμβλώσεων σε μαθήτριες, για ξέφρενη πορεία στην πορνεία, για χρήση και κατάχρηση στα ποτά μπόμπα, που δυστυχώς ελεύθερα κυκλοφορούν και στο τελευταίο ξενυχτάδικο, για   παραλυσία και  παρασιτικό βίο. Και γενάτε το ερώτημα.  Όλα αυτά  είναι ξεκάρφωτα και ουρανοκατέβατα; Ασφαλώς όχι. Όλα αυτά, παρέα με τα υπόλοιπα που μαστίζουν την κοινωνία, είναι καρποί της ζωής μας, όπως την φτιάξαμε, είναι προϊόντα του πολιτισμού μας, όπως τον καταντήσαμε, είναι απάντηση στην πορεία μας όπως την χαράξαμε.

Λοιπόν, τώρα κύριοι σύγχρονοι πολιτευτές, οδηγητές, φωτιστές και δημαγωγοί των νέων μας, χαρείτε. Αυτό που προσπαθούσατε χρόνια να επιτύχετε, δηλαδή να γκρεμίσετε τα ιερά αναχώματα  της Πατρίδας μας, το καταφέρατε.   Θερίσετε λοιπόν τώρα και απολαύσετε αυτό που σπείρατε και μαζί σας ας απολαύσουν και οι  πολιτισμένες  οικογένειες, αλλά  και  η κοινωνία που σας ακολουθεί.

Εμμανουήλ Μπαργωτάκης

Πρωτοπρεσβύτερος  Αρχιερατικός Επίτροπος

Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

« Ήλθεν… αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ.» Τιμ.α΄15.

 

Ο Απόστολος των εθνών Παύλος, ο οποίος εδίωξε την εκκλησία του Χριστού και θανάτωνε ανηλεώς τους χριστιανούς οπαδούς της, μετά την μετάνοιά του και γνωριμία του με τον Χριστό, διατήρησε στα βάθη της καθαρής πλέων καρδιάς του την φλόγα της πίστεως, την συντριβεί και την ταπείνωση.

Η ζωή του, ως καιομένη λαμπάδα διέγραψε θεία πορεία και μέσα από τα δεσμά, τις στερήσεις, τις κακουχίες, τους κινδύνους και τις φυλακές, έγινε υπόδειγμα και τύπος των πιστών « εν πάσι ».

Σε μια από τις επιστολές του ο μεγάλος αυτός Απόστολος, ανοίγει τα τρίσβαθα της ψυχής του και φανερώνει στον Τιμόθεο το βάθος και το ύψος της τελικής βαθμίδας στην οποία κινείται η ταπείνωση του.

«Τέκνον Τιμόθεε… Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ.»Τιμ. α΄15.

Ο Παύλος, ο κορυφαίος Απόστολος, πρώτος των αμαρτωλών! Ναι έτσι το γράφει, έτσι το αισθάνεται και το διακηρύττει και ασφαλώς δεν είναι μόνο πραγματικότητα αλλά ξεχείλισμα της βαθειάς ταπείνωσης  του. Της ταπείνωσης εκείνης με την οποία έχει στραμμένη την προσοχή του μόνο προς τον εαυτό του, βλέπει το αμαρτωλό παρελθόν, ενθυμείτε τα λάθη, τις πτώσεις και τα σφάλματά του  και ουδόλως  βλέπει τα πταίσματα και τα λάθει των άλλων.

Της ταπείνωσης, με την οποία αναγνωρίζει σαν λυτρωτή και Σωτήρα του τον Κύριο και δίνεται ολότελα σε’ εκείνον και στο θέλημά του. Της ταπείνωσης η οποία οδηγεί πλήθη ανθρώπων στην επίγνωση της αλήθειας, της κατά Θεόν ζωής και αληθινής σωτηρίας. Αυτής της αληθινής επίγνωσης του εαυτού του  και αυτής της ταπείνωσης, έκφραση και ξεχείλισμα υπήρξε η διαβεβαίωση του Παύλου, ότι είναι ο αμαρτωλότερος όχι μόνο των αμαρτωλών, αλλά πάντων των ανθρώπων.

Η υψοποιός   ταπείνωση κατά τους πατέρες της εκκλησίας μας, δεν είναι μια ψευδαίσθηση, ούτε μια τάση να υποβιβάζουμε την αξία μας, αλλά είναι η αληθινή γνώση του εαυτού μας. Καθένας που αγνοεί την αλήθεια αυτή, η αρνείται να την παραδεχθεί απλούστατα ζει σε ένα κόσμο φανταστικό, ψεύτικο και επίπλαστο. Αυτό μας διδάσκει ο θείος Παύλος, ο πρώτος των αποστόλων και αυτό τον δρόμο μας υποδεικνύει για να φθάσουμε με ασφάλεια στον τελικό προορισμό μας, την ουράνια πολιτεία του Θεού.

Άλλος δρόμος που οδηγεί και ανεβάζει στον ουρανό δεν υπάρχει. Η μόνη δύναμη που μπορεί να νικήσει την βαρύτητα της γης και να  ανεβάσει τον άνθρωπο στον θρόνου του Θεού είναι αυτή. Διαφορετικά όχι μόνο δεν θα πλησιάσει ο άνθρωπος τον Θεό, αλλά θα απομακρυνθεί απ’ αυτόν με όλες τις σοβαρές συνέπειες.

Ο υπερήφανος, του οποίου η πωρωμένη συνείδηση     επιμελώς κρύπτει τον κακό και αμαρτωλό εαυτό του και συνεχώς τον ωθεί να ασχολείται με τις πράξεις και τα λάθη των άλλων, δεν ευλογείτε από τον Θεό. Πλείστα χωρία του ιερού Ευαγγελίου αναφέρουν ότι « υπερηφάνοις ο Θεός αντιτάσσεται », αντίθετα, δίνει πλούσια την χάρη Του στους ταπεινούς την καρδία, δηλαδή σε όλους εκείνους που αναγνωρίζοντας τα λάθη τους καταφεύγουν με συντριβεί στο έλεός Του.

Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει προσευχές, μπορεί να διαθέτει μέρος των χρημάτων και του πλούτου του, μπορεί να πραγματοποιεί έργα μεγάλα και σπουδαία και μάλιστα εν ονόματι του Χριστού, μπορεί να δείχνει αρετές και να κερδίζει τον θαυμασμό και την εκτίμηση των συνανθρώπων του, αν απουσιάζει απ’ αυτόν η ταπείνωση, τότε είναι ένα μηδέν. Γι’ αυτό και οι άγιοι Πατέρες της εκκλησίας θέλοντας να προβάλλουν ως πρώτη δύναμη πνευματικής ανάτασης του ανθρώπου την ταπείνωση, γράφουν. « Ο αισθηθείς των εαυτού αμαρτιών, μείζων του εγείροντος τους νεκρούς είναι.» Δηλαδή αυτός που με ταπείνωση συναισθάνεται τις αμαρτίες του είναι κατά πολύ ανώτερος  απ’ εκείνον που και θαύματα κάνει και νεκρούς ανασταίνει.

Ο Μέγας Βασίλειος διαβεβαιώνει ότι πολλοί από τους πειρασμούς, τις θλίψεις, τις δοκιμασίες και ταλαιπωρίες που κάνουν την ζωή του ανθρώπου μαρτύριο, οφείλονται στην έλλειψη ταπείνωσης. Ο άνθρωπος ο οποίος την στερείται, δεν μπορεί να έχει πρόοδο πνευματική. Μονίμος θα παραμένει πνευματικά νήπιος, χωρίς προκοπή ψυχής, χωρίς πρόοδο ζωής, αδύναμος και ελλιπής.

Μόνο όταν υπερπηδήσει τα εμπόδια της ατολμίας και αδυναμίας του, τα οποία τον παραπλανούν και δεχθεί την πραγματική ταπείνωση ως την ύψιστη αρετή,  μόνο όταν λοιδορούμενους προσεύχεται, διωκόμενος ανέχεται, βλασφημούμενος συγχωρεί και περιφρονούμενος αγαπά, τότε γίνεται ανίκητος. Η ψυχή του γαληνεύει, η ζωή του ομορφαίνει και διά της ύψιστης αυτής δύναμης φθάνει στην τελειότητα.

Γι’ αυτό τολμώ αδελφοί να παρακαλέσω την αγάπη σας, με όλη την δύναμη της ψυχής μας να αγαπήσουμε αυτή την σπουδαία αρετή, να την εκτιμήσουμε, να την εφαρμόσουμε και με αυτή να αγωνισθούμε για να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από κάθε λάθος και πάθος, για να μπορέσουμε να προσφέρομαι αγάπη και βοήθεια και στον άλλο τον άνθρωπο, τον συνάνθρωπο, που τόσο έχει ανάγκη.

ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΒΡΕΦΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΡΕΦΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

« Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός »

Με τον λόγο αυτό μας κάλεσε  η Eκκλησία  να εορτάσομε και πάλι τη γέννηση του Θείου βρέφους στον κόσμο. Μας κάλεσε να εορτάσομε την εορτή εκείνη που  είναι η πρώτη των εορτών της χριστιανοσύνης, η ημέρα κατά την οποία ολόκληρη η γη, εκστατική, περιμένει ν’ ακούσει τον ύμνο των Αγγέλων, το σάλπισμα του ουρανού « Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία »Λουκ.β.14

Κάλεσε ξανά όλους αυτούς που τον πιστεύουν, τον σέβονται, τον αγαπούν, αυτούς που τον λατρεύουν και τον προσκυνούν σαν Θεό και σωτήρα. Όχι τους άπιστους, όχι τους θεοπαίχτες και βλάσφημους, όχι εκείνους που με την πονηρία και πλάνη τους προσπαθούν να ισοπεδώσουν κάθε χριστιανικό, ορθόδοξο, γνήσιο, ακέραιο και αληθινό, και στη θέση του να βάλουν τα κάλπικα, τα επικίνδυνα και ξενόφερτα των καιρών.

Αν εκείνη την Άγια νύκτα κατέβαιναν Άγγελοι από τον ουρανό, κρατώντας όχι σάλπιγγες  για να ψάλουν ύμνους και θεία εμβατήρια στον νηπιάσαντα Κύριο, αλλά βιβλία για να ελέγξουν και να καταγράψουν τους πιστούς της γης, πόσους Θεέ μου θα εύρισκαν;

Πόσοι έχουν την ταπείνωση, την αγάπη και την απλότητα  εκείνων των ποιμένων της βηθλεέμ που έσκυψαν και  προσκύνησαν το θείο βρέφος; Πόσοι νιώθουν τη λαχτάρα των σοφών Μάγων της ανατολής που μήνες περιπλανήθηκαν με μοναδικό οδηγό το φωτεινό αστέρι, για να τον βρουν να τον προσκυνήσουν και να του προσφέρουν την αγάπη και τα δώρα τους;

Πόσες οικογένειες αντιγράφουν στη ζωή των το παράδειγμα της Αγίας οικογένειας, του Ιωσήφ, της Θεοτόκου Μαρίας, και του νηπίου Χριστού και  έχουν το ιερό αυτό τρίπτυχο ως πρότυπο και οδηγό τους;

Πόσοι σηκώνουν τα μάτια μα και την ψυχή και τα απομακρύνουν από την φθαρτή ύλη, για να ατενίσουν  τα άφθαρτα κάλλη της σωτηρίας;

Αδελφοί, γεννήθηκε και πάλι ο Χριστός για να μας καλέσει όλους ξανά να τον πλησιάσομε, να αναθεωρήσομε τα λάθη της ζωής μας, να νιώσομε την ελπίδα της παρουσίας Του, να γευθούμε την πλούσια αγάπη Του, να πορευθούμε τον δρόμο της Eκκλησίας Του για να αξιωθούμε και της ουρανίου αγαλλιάσεως και χαράς.

Γεννήθηκε  για να φθάσει μέχρι τον Γολγοθά και το Σταυρό, να θεώσει τον «πεπτοκότα» άνθρωπο και να δώσει σ’ αυτόν την ευκαιρία να ξανά αποκτήσει το προ της πτώσεως κάλλος του.

Γεννήθηκε βρέφος, τέλειος άνθρωπος, για να τιμήσει τα βρέφη τα οποία όπως γνωρίζουμε την προχριστιανική αρχαία εκείνη εποχή στον κόσμο ήταν μια τάξη ανθρώπων που την περιφρονούσαν και την ποδοπατούσαν οι κάθε λογής ισχυροί της γης.

Γεννήθηκε ξανά στη γη για να ελέγξει την αμαρτία και την σύγχρονη θηριωδία των ανθρώπων, αλλά και να απαντήσει σ’ αυτούς που διακηρύσσουν και καθησυχάζουν τον λαό, ότι δήθεν όλα είναι καλά και ότι ευημερεί και προοδεύει. Γεννήθηκε για να περάσει από τον Ιορδάνη, το Σαραντάριο, το Θαβώρ και να φθάσει μέχρι το Γολγοθά, να θυσιαστεί « υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας » αλλά και να ελέγξει τους υιούς της απειθείας.

Και δεν εννοούμε εκείνους που έπεσαν σε λάθη. Όχι, το λάθος είναι ανθρώπινο. Εννοούμε αυτούς  που προάγουν την αμαρτία και διαστροφή, αυτούς τους κράχτες και διαφθορείς, αλλά και τους σύγχρονους Ηρώδες της γης, τους αιμοχαρείς φονιάδες που καθημερινά φονεύουν χιλιάδες λουλούδια του ουρανού, ανυπεράσπιστα άωρα  βρέφη.

Ω θείον βρέφος, πως μας ανέχεσαι; Πως η γη δεν σείεται εκ θεμελίων, πως δεν ανοίγει να μας καταπιεί; Φρίξον  Ήλιε, στέναξον η γη και συομένη  βόησον. Ντροπή !

Ντροπή σ’ εσένα μάνα φόνισσα που δε σου αξίζει να φέρεις το όνομα και τον άγιο τίτλο της μάνας, και σε σένα Νέρωνα που σπούδασες όχι την ιερή επιστήμη του Ιπποκράτη, αλλά την επιστήμη της σφαγής και της πολτοποίησης ανθρώπων.

Σ’ εσένα που καλύπτεσαι κάτω απ’ την άσπρη μπλούζα, που πρέπει να είναι μαύρη όπως και η ψυχή σου, ή κατακόκκινη γιατί είναι μουσκεμένη και πορφυρομένη από το αγνότερο αίμα της γης, το αίμα των νηπίων.

Νροπή  σε σένα οικογένεια που με την δικαιολογία  ότι δήθεν δεν έχεις να το συντηρήσεις, ή δεν μπορείς να το φροντίσεις, παραδίδεις το σπλάχνο σου στα χέρια ενός αιμοχαρούς γιατρού για να το πολτοποιήσει και το ρίξει στα απόβλητα των υπονόμων και ποταμών της πατρίδος μας. Ω άνθρωπε! Δεν ακούς τον μεγαλύτερο κατήγορο που ελέγχει  την συνείδηση σου; Δεν ακούς τις σπαρακτικές κραυγές του νηπίου που αποκεφάλισες; Δεν υπάρχει μια γωνιά στο σπιτικό σου για το παιδί σου; Δεν υπάρχει ένα ρούχο, η λίγο γάλα γ’ αυτό; Δεν έχεις! Έχεις όμως να σπαταλάς. Έχεις να καλοπερνάς, να ξενυχτάς, να κάνεις άσωτη και αμαρτωλή ζωή.

Γ΄αυτό το βρέφος, το δώρο του Θεού, που ποιος γνωρίζει πως το προόριζε, αφού δεν υπάρχει τόπος στο σπίτι σου υπάρχει τόπος στον ουρανό. Υπάρχει τόπος κοντά στο νήπιο Χριστό, γιατί εκεί καταλήγουν αυτά τα βρέφη και γίνονται μάρτυρες μέσα από το αίμα τους, μέσα από την δική σου κακία και μέσα από τα απαίσια και φονικά όργανα εκείνου του αδιάντροπου και αδίστακτου σφαγέα γιατρού. Όμως ο δικός σου ο τόπος είναι όχι στον ουρανό αλλά παρέα με τον διάβολο και με όλο το κομπολόι της αμαρτίας.

Αδελφοί μου, ο Θεός μας έγινε βρέφος, έγινε άνθρωπος, έγινε σωτηρία, λύτρωσης και αγιασμός για όλους εκείνους που με προθυμία τον δέχονται και τον προσκυνούν, αλλά και έλεγχος και τιμωρία για τους αμετανόητους και σκληρούς, για όλους κείνους που μηδέποτε ψέλλισαν το «Δόξα σοι Κύριε, και το Μνήστητί μου εν τη Βασιλεία σου. »