ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΒΡΕΦΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΡΕΦΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

« Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός »

Με τον λόγο αυτό μας κάλεσε  η Eκκλησία  να εορτάσομε και πάλι τη γέννηση του Θείου βρέφους στον κόσμο. Μας κάλεσε να εορτάσομε την εορτή εκείνη που  είναι η πρώτη των εορτών της χριστιανοσύνης, η ημέρα κατά την οποία ολόκληρη η γη, εκστατική, περιμένει ν’ ακούσει τον ύμνο των Αγγέλων, το σάλπισμα του ουρανού « Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία »Λουκ.β.14

Κάλεσε ξανά όλους αυτούς που τον πιστεύουν, τον σέβονται, τον αγαπούν, αυτούς που τον λατρεύουν και τον προσκυνούν σαν Θεό και σωτήρα. Όχι τους άπιστους, όχι τους θεοπαίχτες και βλάσφημους, όχι εκείνους που με την πονηρία και πλάνη τους προσπαθούν να ισοπεδώσουν κάθε χριστιανικό, ορθόδοξο, γνήσιο, ακέραιο και αληθινό, και στη θέση του να βάλουν τα κάλπικα, τα επικίνδυνα και ξενόφερτα των καιρών.

Αν εκείνη την Άγια νύκτα κατέβαιναν Άγγελοι από τον ουρανό, κρατώντας όχι σάλπιγγες  για να ψάλουν ύμνους και θεία εμβατήρια στον νηπιάσαντα Κύριο, αλλά βιβλία για να ελέγξουν και να καταγράψουν τους πιστούς της γης, πόσους Θεέ μου θα εύρισκαν;

Πόσοι έχουν την ταπείνωση, την αγάπη και την απλότητα  εκείνων των ποιμένων της βηθλεέμ που έσκυψαν και  προσκύνησαν το θείο βρέφος; Πόσοι νιώθουν τη λαχτάρα των σοφών Μάγων της ανατολής που μήνες περιπλανήθηκαν με μοναδικό οδηγό το φωτεινό αστέρι, για να τον βρουν να τον προσκυνήσουν και να του προσφέρουν την αγάπη και τα δώρα τους;

Πόσες οικογένειες αντιγράφουν στη ζωή των το παράδειγμα της Αγίας οικογένειας, του Ιωσήφ, της Θεοτόκου Μαρίας, και του νηπίου Χριστού και  έχουν το ιερό αυτό τρίπτυχο ως πρότυπο και οδηγό τους;

Πόσοι σηκώνουν τα μάτια μα και την ψυχή και τα απομακρύνουν από την φθαρτή ύλη, για να ατενίσουν  τα άφθαρτα κάλλη της σωτηρίας;

Αδελφοί, γεννήθηκε και πάλι ο Χριστός για να μας καλέσει όλους ξανά να τον πλησιάσομε, να αναθεωρήσομε τα λάθη της ζωής μας, να νιώσομε την ελπίδα της παρουσίας Του, να γευθούμε την πλούσια αγάπη Του, να πορευθούμε τον δρόμο της Eκκλησίας Του για να αξιωθούμε και της ουρανίου αγαλλιάσεως και χαράς.

Γεννήθηκε  για να φθάσει μέχρι τον Γολγοθά και το Σταυρό, να θεώσει τον «πεπτοκότα» άνθρωπο και να δώσει σ’ αυτόν την ευκαιρία να ξανά αποκτήσει το προ της πτώσεως κάλλος του.

Γεννήθηκε βρέφος, τέλειος άνθρωπος, για να τιμήσει τα βρέφη τα οποία όπως γνωρίζουμε την προχριστιανική αρχαία εκείνη εποχή στον κόσμο ήταν μια τάξη ανθρώπων που την περιφρονούσαν και την ποδοπατούσαν οι κάθε λογής ισχυροί της γης.

Γεννήθηκε ξανά στη γη για να ελέγξει την αμαρτία και την σύγχρονη θηριωδία των ανθρώπων, αλλά και να απαντήσει σ’ αυτούς που διακηρύσσουν και καθησυχάζουν τον λαό, ότι δήθεν όλα είναι καλά και ότι ευημερεί και προοδεύει. Γεννήθηκε για να περάσει από τον Ιορδάνη, το Σαραντάριο, το Θαβώρ και να φθάσει μέχρι το Γολγοθά, να θυσιαστεί « υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας » αλλά και να ελέγξει τους υιούς της απειθείας.

Και δεν εννοούμε εκείνους που έπεσαν σε λάθη. Όχι, το λάθος είναι ανθρώπινο. Εννοούμε αυτούς  που προάγουν την αμαρτία και διαστροφή, αυτούς τους κράχτες και διαφθορείς, αλλά και τους σύγχρονους Ηρώδες της γης, τους αιμοχαρείς φονιάδες που καθημερινά φονεύουν χιλιάδες λουλούδια του ουρανού, ανυπεράσπιστα άωρα  βρέφη.

Ω θείον βρέφος, πως μας ανέχεσαι; Πως η γη δεν σείεται εκ θεμελίων, πως δεν ανοίγει να μας καταπιεί; Φρίξον  Ήλιε, στέναξον η γη και συομένη  βόησον. Ντροπή !

Ντροπή σ’ εσένα μάνα φόνισσα που δε σου αξίζει να φέρεις το όνομα και τον άγιο τίτλο της μάνας, και σε σένα Νέρωνα που σπούδασες όχι την ιερή επιστήμη του Ιπποκράτη, αλλά την επιστήμη της σφαγής και της πολτοποίησης ανθρώπων.

Σ’ εσένα που καλύπτεσαι κάτω απ’ την άσπρη μπλούζα, που πρέπει να είναι μαύρη όπως και η ψυχή σου, ή κατακόκκινη γιατί είναι μουσκεμένη και πορφυρομένη από το αγνότερο αίμα της γης, το αίμα των νηπίων.

Νροπή  σε σένα οικογένεια που με την δικαιολογία  ότι δήθεν δεν έχεις να το συντηρήσεις, ή δεν μπορείς να το φροντίσεις, παραδίδεις το σπλάχνο σου στα χέρια ενός αιμοχαρούς γιατρού για να το πολτοποιήσει και το ρίξει στα απόβλητα των υπονόμων και ποταμών της πατρίδος μας. Ω άνθρωπε! Δεν ακούς τον μεγαλύτερο κατήγορο που ελέγχει  την συνείδηση σου; Δεν ακούς τις σπαρακτικές κραυγές του νηπίου που αποκεφάλισες; Δεν υπάρχει μια γωνιά στο σπιτικό σου για το παιδί σου; Δεν υπάρχει ένα ρούχο, η λίγο γάλα γ’ αυτό; Δεν έχεις! Έχεις όμως να σπαταλάς. Έχεις να καλοπερνάς, να ξενυχτάς, να κάνεις άσωτη και αμαρτωλή ζωή.

Γ΄αυτό το βρέφος, το δώρο του Θεού, που ποιος γνωρίζει πως το προόριζε, αφού δεν υπάρχει τόπος στο σπίτι σου υπάρχει τόπος στον ουρανό. Υπάρχει τόπος κοντά στο νήπιο Χριστό, γιατί εκεί καταλήγουν αυτά τα βρέφη και γίνονται μάρτυρες μέσα από το αίμα τους, μέσα από την δική σου κακία και μέσα από τα απαίσια και φονικά όργανα εκείνου του αδιάντροπου και αδίστακτου σφαγέα γιατρού. Όμως ο δικός σου ο τόπος είναι όχι στον ουρανό αλλά παρέα με τον διάβολο και με όλο το κομπολόι της αμαρτίας.

Αδελφοί μου, ο Θεός μας έγινε βρέφος, έγινε άνθρωπος, έγινε σωτηρία, λύτρωσης και αγιασμός για όλους εκείνους που με προθυμία τον δέχονται και τον προσκυνούν, αλλά και έλεγχος και τιμωρία για τους αμετανόητους και σκληρούς, για όλους κείνους που μηδέποτε ψέλλισαν το «Δόξα σοι Κύριε, και το Μνήστητί μου εν τη Βασιλεία σου. »

Αφήστε μια απάντηση