ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ;

Στον αύλειο χώρο κάποιας καφετέριας, στην κεντρική πλατεία της Κισάμου, συνάντησα μια παρέα νεαρών θαμώνων, ηλικίας περίπου δεκατριών ή δεκατεσσάρων χρονών, να απολαμβάνουν το ποτό τους και να συζητούν τα νεανικά τους προβλήματα. Όταν εντόπισα ότι κρατούσαν τσιγάρο και κάπνιζαν, τότε πλησίασα τα παιδιά διακριτικά, τα χαιρέτησα και μεταξύ σοβαρού και αστείου τους είπα. Παιδιά, πόσο θα σας δώσω να σταματήσετε σήμερα αυτό το επικίνδυνο και ανθρωποκτόνο  τσιγάρο. Εκείνα μου απάντησαν με ευγένεια. Πάτερ, το συνηθίσαμε και είναι δύσκολο, αλλά θα προσπαθήσουμε. Τους εξήγησα βέβαια το λάθος που κάνουν και το πόσο πολύ ζημιώνουν το εαυτόν τους. Αυτό όμως το περιστατικό έγινε  η αφορμή να σκεφτώ βαθύτερα και να φιλοσοφήσω πάνω στο θέμα.

Ασφαλώς, ανέκαθεν οι νέοι κάπνιζαν για να δείχνουν μεγάλοι, αλλά παράλληλα προσπαθούσαν να κρύβονται και να μη γίνονται αντιληπτοί, γιατί το κάπνισμα μπροστά σε μεγάλους, εθεωρείτο ασέβεια και φαινόμενο ανεπίτρεπτο για μαθητές και γενικά νέους. Όμως, χωρίς να θέλω ούτε και στο ελάχιστο να υποτιμήσω τον μεγάλο και σοβαρό κίνδυνο που προέρχεται από το κάπνισμα στην υγεία των νέων παιδιών μας, βλέπω το φαινόμενο από ευρύτερη σκοπιά και προσπαθώ να ερμηνεύσω και να εξηγήσω ποιο, ή ποιά είναι τα αίτια του κακού.

Όλοι βεβαίως είμαστε εναντίων του καπνίσματος των παιδιών (εγώ και των μεγάλων) και πιστεύω ότι, δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να το δικαιολογεί. Όμως το κάπνισμα των παιδιών είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, στην εμφάνιση και ανάπτυξη του  οποίου ατυχώς έχουν συμβάλει πολλοί από εκείνους που σήμερα κόπτονται, διαμαρτύρονται ή δήθεν ανησυχούν για την εξάπλωσή του.

Η διάδοση του καπνίσματος στα παιδιά δεν είναι ανεξάρτητη από τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέσα στην κοινωνία γι’ αυτά. Όταν η τηλεόραση και γενικά τα μέσα επικοινωνίας διαφημίζουν έμμεσα αν όχι άμεσα το τσιγάρο και το εμφανίζουν σαν δείγμα ανδρισμού, όταν μέσα στις καφετέριες, τα κλάμπ και τις ντισκοτέκς αφήνονται ελεύθερα τα παιδιά να μιμούνται αυτό που βλέπουν, όταν τονίζεται για τους γνωστούς δημαγωγικούς λόγους η αυτονομία των παιδιών από τους γονείς τους και από την οικογένεια και σπάνε τον ιερό δεσμό μ’ αυτήν, όταν μέσα στις παιδικές ψυχές καλλιεργείται το ψυχικό κενό   και η τεμπελιά έρχεται να καταλάβει τη θέση της δημιουργικής απασχόλησης, όταν τα αγνά ιδανικά που κάποτε πυρπολούσαν τις καρδιές των νέων μας σήμερα δυσφημούνται ότι τάχα είναι ξεπερασμένα και σκοταδιστικά, όταν οι νέοι στερούνται τη δυνατότητα να εξελιχθούν ομαλά και να διεκδικήσουν με τιμιότητα μια θέση στο κύκλωμα των ανθρωπίνων σχέσεων, όταν έχει καθιερωθεί να θωπεύονται και οι ποιο παράλογες αξιώσεις των παιδιών από μερικούς γονείς και όταν γίνεται συντονισμένη προσπάθεια να στραφούν τα ενδιαφέροντα των νέων μας από τα σοβαρά ζητήματα και προβλήματα στα επουσιώδη και δευτερεύοντα πράγματα, τότε γιατί να παρεξηγούμε τα παιδιά που στρέφονται προς το κάπνισμα.

Φοβούμαι ότι, εκεί που έχουν φθάσει σήμερα τα πράγματα, το κάπνισμα εμφανίζεται σαν η αθωότερη μορφή της παιδικής ψυχαγωγίας.  Εδώ γίνεται λόγος για διακίνηση ναρκωτικών, ακόμα και σκληρών, ανάμεσα σε μαθητές, για αύξηση των αμβλώσεων σε μαθήτριες, για ξέφρενη πορεία στην πορνεία, για χρήση και κατάχρηση στα ποτά μπόμπα, που δυστυχώς ελεύθερα κυκλοφορούν και στο τελευταίο ξενυχτάδικο, για   παραλυσία και  παρασιτικό βίο. Και γενάτε το ερώτημα.  Όλα αυτά  είναι ξεκάρφωτα και ουρανοκατέβατα; Ασφαλώς όχι. Όλα αυτά, παρέα με τα υπόλοιπα που μαστίζουν την κοινωνία, είναι καρποί της ζωής μας, όπως την φτιάξαμε, είναι προϊόντα του πολιτισμού μας, όπως τον καταντήσαμε, είναι απάντηση στην πορεία μας όπως την χαράξαμε.

Λοιπόν, τώρα κύριοι σύγχρονοι πολιτευτές, οδηγητές, φωτιστές και δημαγωγοί των νέων μας, χαρείτε. Αυτό που προσπαθούσατε χρόνια να επιτύχετε, δηλαδή να γκρεμίσετε τα ιερά αναχώματα  της Πατρίδας μας, το καταφέρατε.   Θερίσετε λοιπόν τώρα και απολαύσετε αυτό που σπείρατε και μαζί σας ας απολαύσουν και οι  πολιτισμένες  οικογένειες, αλλά  και  η κοινωνία που σας ακολουθεί.

Εμμανουήλ Μπαργωτάκης

Πρωτοπρεσβύτερος  Αρχιερατικός Επίτροπος

Αφήστε μια απάντηση