ΑΝΑΒΑΣΗ, Ο ΩΡΑΙΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ

Όταν με γκρουπ συμπολιτών μας προσκυνητών, επισκεφθήκαμε  τους ιερούς βράχους των Μετεώρων, στη όμορφη Θεσσαλία, σε κάποιο απόκρημνο και πανύψηλο βράχο αντικρίσαμε δύο ή τρείς αναρριχητές αναβάτες να ευρίσκονται κυριολεκτικά στο κενό, στη μέση του γυμνού και λύου εκείνου βράχου και να προσπαθούν με πολύ κόπο με τα δρέπανά τους να ανέβουν έστω και ελάχιστα ψηλότερα για να φθάσουν στην κορυφή που ήταν ο στόχος τους. Η σκηνή  με συγκλόνισε και θαύμασα την τόλμη και την δύναμη της ψυχής εκείνων των ανθρώπων. Όμως με δίδαξε τα μέγιστα, αφού  μου έφερε στο νου κάποιες έννοιες και κάποιες μεγάλες αξίες της ζωής.

Βλέποντας το θάρρος  και την υπομονή εκείνων, ήλθαν στην σκέψη μου και το μυαλό μου, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω έστω και στο ελάχιστο, αυτό το ωραίο και τολμηρό άθλημα  της ανάβασης  στα βουνά και τα όρη, στις χαράδρες και τους απότομους βράχους της Πατρίδα μας και κάποιες άλλες πνευματικές αναβάσεις και αναρριχήσεις που πρέπει να διακρίνουν τη ζωή μας. Αυτό πρέπει να είναι ο μεγάλος πόθος κάθε ανθρώπου, το ωραιότερο όραμά του, το γενναιότερο άθλημά του  και της ψυχής του το μεγαλείο.

Η αναρρίχηση και η ανάβαση δεν είναι κατόρθωμα μόνο κάποιων  φανατικών και τολμηρών νέων, ή πεπειραμένων ορεσίβιων, αλλά είναι στοίχημα  για όλους μας. Δεν είναι μόνο για κάποιες ηλικίες, αλλά για όλες γενικά, αφού, όσο κουραστικό κι αν φαίνεται, εκτονώνει και απαλλάσσει από τα βάρη και τα άγχη της ζωής και μας δίδει την ευκαιρία να ξεπερνάμε ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό μας.

Ο Θεολόγος Άγιος Γρηγόριος τονίζει. « Το ανέβασμα ας είναι η χαρά σου»! Και ο Άγιος Ιωάννης της κλίμακας προτρέπει ως εξής.«Αναβαίνετε, αναβαίνετε αδελφοί, αναβάσεις λαμπρές ». Σε κάποιο βράχο του  Αγίου Όρους είναι γραμμένο. « Αναβαίνετε, αναβαίνετε αδελφοί, αναβάσεις προθύμως και αγογγύστως »…

Ο ανήφορος, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί πράγματι να μας ανεβάσει. Είναι αυτός που μας κάνει να παλεύομε, να μοχθούμε και να αγωνιζόμαστε. Μας μαθαίνει να αντέχουμε στις κακουχίες, τις θύελλες και τα ξεροβόρια. Μας δυναμώνει τόσο που μας  κάνει να ξεπερνούμε  όλα, ακόμη και τον εαυτό μας! Μας σκληραγωγεί αφάνταστα και μας χαρίζει μοναδικές χαρές μέσα από το ανέβασμα που πετυχαίνουμε με τον ωραίο αγώνα μας.

Ο  ανήφορος, είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος που ανεβάζει  τον άνθρωπο ψηλά για να φθάσει και να αντικρίσει τα ωραία της  δημιουργίας, αλλά και να απολαύσει την χαρά των αγαθών κόπων του.  Ο ίσιος δρόμος, που οδηγεί μόνο στο κάμπο, στο ίσωμα δηλαδή,  με τίποτα δεν μπορεί να σε πάει εκεί ψηλά. Ο κάμπος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ζωή δίχως αξιώσεις και επιδιώξεις, που μπορεί να είναι   άστοχη, ή και ακόμα αυτό το τέλμα. Ο μεγάλος ποιητής ο Κρυστάλλης λέει στον υψιπέτη αετό. « Πάρα με πάνω στα βουνά, να μη με φθείρει  ο κάμπος και μείνω χαμερπής».

Γι’ αυτό  μόνο ανήφορο, μόνο ανάβαση, από τα χαμηλά στα ψηλά και από τα φθαρτά του κόσμου τούτου στα μεγάλα και αιώνια! Ανάβαση, από τα γήινα στα ουράνια και από τα πάθη στην άσκηση της αρετής!Ανάβαση από τα πονηρά στα αγαθά και από την τρυφηλή ζωή στην εγκράτεια και την μετάνοια! Συνεχή και αδιάκοπη ανάβαση σε όλους τους τομείς.

Και ποιος από εμάς δεν το έχει προσέξει ότι, με την πρώτη προσπάθεια και τα πρώτα βήματά μας προς τα πάνω, νοιώθουμε αμέσως την υψομετρική διαφορά, την αλλαγή της ατμόσφαιρας, διακρίνομε  ωραιότερα και αισθανόμαστε όλο και ποιο δυνατοί με ενθουσιασμό στην ψυχή. Εκείνος που φοβάται   ή θέλει να αποφύγει τον ανήφορο, δύσκολα θα μπορέσει να μείνει και στο ίσωμα που προτίμησε. Το ποιο σίγουρο είναι πως, αν επιμείνει, αργά η γρήγορα, θα πάρει τον κατήφορο, για να καταλήξει στο βόθηνο. Αυτόν τον κατήφορο που διαλέγουν  πολλοί,  αυτόν τον ολισθηρό δρόμο που γρήγορα και ακούραστα τους φτάνει σε κάποιο πυθμένα, που μπορεί να είναι το τέλος μιας χαράδρας ή και η κατάληξη μιας αβύσσου.

Εμείς, εσείς, όλοι μαζί.  που θέλουμε να φθάσουμε στην κορυφή και αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, σίγουρα χρειαζόμαστε μια αυθυπέρβαση. Ένα άλλο ξεπέρασμα του εαυτού μας. Ο Δημιουργός, που σαν σκαλοπάτια έθεσε μπροστά μας τις κορυφές των ορέων και έβαλε στην ψυχή μας την δίψα για να τις κατακτήσουμε, εκείνος μας παροτρύνει να φθάσουμε στην ψηλότερη, την ωραιότερη, την τελειότερη και αγιότερη, δηλαδή σε κείνον τον ίδιο. Όταν το κατορθώσουμε αυτό τίποτα από τα βιοτικά και υλικά πράγματα δε θα μας θαμπώνει. Η, όταν φθάσουμε και κατακτήσουμε την υψηλή βίωση της χριστιανικής φιλοσοφίας, τίποτα από τα φαινόμενα μεγάλα πράγματα στον κόσμο δεν θα μας προξενεί έκπληξη, αλλά δόξα, πλούτος, τιμή και κάθε άλλη απόλαυση θα μας φαίνονται μικρά και ασήμαντα.

Τι υπέροχες λοιπόν που είναι οι κορυφές, τι θαυμάσια που είναι τα ανεβάσματα στα όρη;  Στο Όρος διέταξε ο Θεός τον Αβραάμ να προσφέρει το παιδί του θυσία. Στο ΌροςΣινά παρέδωσε ο Θεός στον Μωυσή τις δέκα εντολές Του. Επί του Όρους μεταμορφώθηκε ο Χριστός δείχνοντας το μεγαλείο της Θεότητάς Του. Επί του Όρους απηύθυνε την θεσπέσια εκείνη ομιλία Του. Επί του Όρους των Ελεών σύχναζε  ο Κύριος και εκεί προσεύχονταν.

Αδελφοί μου, στα όρη αποκαλύπτεται περισσότερο ο Θεός, με μοναδικό τρόπο. Γι’ αυτό μας τονίζει ότι πρέπει να αφήνουμε τα χαμηλά και τις ψευτοτέρψεις, για τα υψηλά για τα μεγάλα και αιώνια.  Να υψώνουμε συνέχεια τους εαυτούς μας προς τα ουράνια, εκεί που υπάρχει το μέγα ύψος, εκεί που υπάρχει ο Σταυρός, εκεί που υπάρχει η σωτηρία.

Αφήστε μια απάντηση