Μητροπολίτης Κισάμου & Σελίνου, κ.κ Αμφιλόχιος

Εγκύκλιος Δεκαπενταυγούστου 3/2020

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΣΑΜΟΥ & ΣΕΛΙΝΟΥ

Αριθμ. Πρωτ. 1.292/Φ.5.1                    Εν Κισάμω, τη 14η Ιουλίου 2020

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
(3/2020)

Προς

Τον Ιερό Κλήρο, τις Μοναστικές Αδελφότητες
και τον ευσεβή και φιλόθεο λαό
των Επαρχιών Κισάμου και Σελίνου
Αδελφοί μου αγαπημένοι, παιδιά ευλογημένα της Εκκλησίας μας,

Θεομητορικός ονομάζεται ο μήνας Αύγουστος που διανύουμε και δίκαια, καθώς όλος ο Αύγουστος είναι αφιερωμένος στο σεπτό πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας, της γλυκιάς μας Παναγίας. Όχι μόνο ο απανταχού της γης Ελληνισμός, αλλά σύμπας ο Ορθόδοξος κόσμος, τιμά την Υπεραγία Θεοτόκο ως το γλυκύτερο και υψηλότερο δημιούργημα του Θεού, της Οποίας την δόξα τοποθετεί πάνω και από την δόξα των αγγέλων. Την ψάλλει ως «τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ», αλλά και ως «θεία Πύλη και μήτηρ της όντως ζωής», καθώς πρόκειται για την λαμπρότερη, την ιερότερη και αγιότερη μορφή στo αγιολόγιο και εορτολόγιο της Εκκλησίας μας. Δέος και ευλάβεια ενώπιον του παναγίου προσώπου Της. Ποιός, αλήθεια, δεν επικαλείται το πανάγιο Όνομά Της στις χαρές και τις λύπες της ζωής του; Στις δοκιμασίες, στις θλίψεις, στις αγωνίες, στους πόνους, στις ασθένειες και στους πειρασμούς; Οι Πατέρες της Εκκλησίας, οι υμνογράφοι, οι αγιογράφοι και οι ιεροί συγγραφείς συναγωνίζονται ποιός θα παρουσιάσει περισσότερο και καλύτερα την αξία του προσώπου της Παναγίας για τον άνθρωπο και την σωτηρία του. Εκείνης που είναι η χαρά των αγγέλων, η δόξα των Αγίων, η προστασία των Χριστιανών. «Πάντων προστατεύεις αγαθή», ψάλλει ο ιερός υμνωδός και μαζί τα χείλη και οι καρδιές μας την περίοδο αυτή και κάθε περίοδο και ώρα της ζωής μας, καθώς Εκείνη είναι και παραμένει το σταυροδρόμι της πίκρας και της αισιοδοξίας, της ασθένειας και της χάρης, στην ιστορία του κόσμου και την προσωπική μας ζωή και ιστορία.

Όμως, αδελφοί μου, ο φετινός εορτασμός της σεπτής Κοιμήσεως και της εις ουρανούς μεταστάσεώς Της, ο φετινός Δεκαπενταύγουστος, είναι τελείως διαφορετικός από όλους τους προηγούμενους της ζωής μας. Βιώνουμε πρωτόγνωρες εμπειρίες, όχι μόνον εμείς, αλλά ολόκληρος ο κόσμος, η ανθρωπότητα στο σύνολό της. Ζούμε μια νέα, διαφορετική πραγματικότητα τους τελευταίους μήνες. Πραγματικότητα, που όχι μόνο άλλαξε, αλλά ανέτρεψε την ζωή μας στο σύνολό της. Ανέτρεψε παγκόσμιες οικονομίες και προγραμματισμούς. Πραγματικότητα, που μας γεμίζει φόβο, αγωνία, ανησυχία, αβεβαιότητα και αδυναμία υπέρβασής της. Ένας αόρατος εχθρός, απειροελάχιστος σε μέγεθος που ακόμα και τα τελειότερα μικροσκόπια των ιατρικών εργαστηρίων του κόσμου δυσκολεύονται να ανιχνεύσουν, κορωνοϊό τον ονόμασαν, αυτός λοιπόν ο τόσο μικρός σε μέγεθος ιός, όχι μόνο τρόμο και φόβο προκάλεσε, αλλά κυρίως ταπείνωσε την ανθρώπινη αλαζονεία, καθώς αποδείχτηκε περίτρανα πόσο πλαστή, ψεύτικη και αδύναμη είναι, τελικά, η… δήθεν «παντοδυναμία» του σύγχρονου ανθρώπου. Ενός ανθρώπου και ενός πολιτισμού ο οποίος, μεθυσμένος από το κρασί της αλαζονείας και της υπεροψίας, πίστεψε στο «εγώ» του και στην δύναμή του και θεώρησε ότι μπορεί να εξουσιάσει τον κόσμο. Διαψεύστηκε όμως οικτρά και τραγικά!

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, αδελφοί, μας καλεί η Αγία μας Εκκλησία να εορτάσουμε την φωτοφόρο και πανευφρόσυνη εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Της Μητέρας όλου του ανθρωπίνου γένους και θερμής προστάτιδας των Χριστιανών. Της πηγή της χαράς και εγγυήτρια της σωτηρίας μας. Ελπίδα και απαντοχή μας. Στήριγμα και βακτηρία μας. Σε έναν κόσμο που δεν έχει απομένει τίποτα να θυμίζει παρηγοριά, χαρά και ελπίδα για την ζωή, σε ένα πολιτισμό που επιλέγει τον θάνατο και όχι την ζωή, η Εκκλησία του Χριστού υψώνει το πρόσωπο και το πρότυπό της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Μητέρας του Θεού και όλου του κόσμου, ως την ελπίδα, την αλήθεια και χαρά της ζωής. Τι έχουμε την ώρα αυτή περισσότερο ανάγκη στην ζωή μας, αν όχι από αληθινή χαρά και ελπίδα;

Ιδού το πρόσωπο, αλλά και ο δρόμος, ο τόπος και ο τρόπος δια των οποίων μπορούμε και πάλι να ξαναβρούμε την χαμένη ελπίδα και ομορφιά της ζωής. Είναι το πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας. Της Μητέρας εκείνης που έφερε στον κόσμο τον Ιησού Χριστό, την σαρκωμένη αλήθεια, την μόνη ελπίδα και χαρά του κόσμου. Αιώνια και ατελεύτητη. Ο δρόμος; Αυτόν που ακολούθησε η Ίδια. Της ταπείνωσης, της υπακοής στο θέλημα του Θεού, της υπομονής και της προσευχής. Ο τόπος; Η Αγία μας Εκκλησία και τα ιερά μυστήριά Της. Σωζόμαστε μέσα στην Εκκλησία και δια της Εκκλησίας. Όχι μόνοι και αυτονομημένοι από την ζωή της Εκκλησίας, καθώς, όπως σημειώνει και ο Άγιος Κυπριανός, «όποιος δεν έχει την Εκκλησία μητέρα δεν μπορεί να έχει τον Θεό πατέρα». Ο τρόπος; Η μετάνοιά μας. Ένα δάκρυ μετανοίας, ένα «Κύριε ελέησον» είναι ικανό να ξεκλειδώσει τις πύλες του Ουρανού.

Ας μην απογοητευόμεθα λοιπόν, αδελφοί, και ας μην μας τρομάζει κανείς φόβος, καμία δυσκολία και καμία περιπέτεια της ζωής. Ας υψώσουμε χείρες ικέτιδες προς την Θεομάνα και Μητέρα όλου του κόσμου, την γλυκιά μας Παναγία. Ας την παρακαλέσουμε όπως ανοίξει διάπλατα τον νου και την καρδιά μας για να δεχθούμε τον φωτισμό της Χάρης του Θεού και του Αγίου Πνεύματος. Για να μας χαρίσει ελπίδα και χαρά. Για να γλυκάνει τα δάκρυα και τους πόνους της ζωής. Ας την παρακαλέσουμε, τέλος, ως Υπέρμαχο Στρατηγό, να σκέπει και να φρουρεί τον κόσμον όλο, εξόχως και ιδιαιτέρως δε τον Παναγιώτατο Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, τον Πρόεδρο των Ορθοδόξων και Πατριάρχη του Γένους, του Οποίου η καρδία κατωδύνεται με όλα όσα συμβαίνουν εις «τα μάρμαρα της Πόλης».

Καλή Παναγία, αδελφοί μου! Θεοτοκοσκέπαστη και Παναγιοσκέπαστη η ζωή και η πορεία μας.

Μετ’ ευχών και πολλής της εν Κυρίω αγάπης,
Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΣ

† Ο Κισάμου & Σελίνου

ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ

Εγκύκλιος Μεγάλης Τεσσαρακοστής

 ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΣΑΜΟΥ & ΣΕΛΙΝΟΥ


ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ. 1.74/Φ.5.1                                                     Εν Κισάμω τη 18η Φεβρουαρίου 2019


ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Μ. ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

(1/2019)

Πρός
Τόν Ιερό Κλήρο, τίς Μοναστικές Αδελφότητες
καί τόν φιλόθεο λαό τών Επαρχιών Κισάμου καί Σελίνου


«Ἔφθασε καιρός, ἡ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή….»
(Δοξαστικό τῶν αἴνων Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς)

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Μᾶς καλεῖ καί πάλι ἀπό σήμερα ἡ Μητέρα μας Ἐκκλησία, μέ τόν Ἑσπερινό της Συγχωρήσεως, σέ ἕνα πνευματικό ταξίδι ἄσκησης, προσευχῆς, μετάνοιας, νηστείας καί ταπείνωσης, μέ στόχο τόν ἀγώνα τῆς παθοκτονίας, τῆς ἀπομάκρυνσής μας, δηλαδή, ἀπό κάθε τί πού μᾶς ἀποξενώνει ἀπό τήν χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί προορισμό του τό Πάσχα, τήν μετοχή μας εἰς τό φῶς τῆς Ἀνεσπέρου Βασιλείας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ!

Ἀρχίζει ὁ πνευματικός μας αὐτός ἀγώνας, μέ τίς πλούσιες καί ξεχωριστές λατρευτικές εὐκαιρίες τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς: Τούς Κατανυκτικούς Ἑσπερινούς, τά Μεγάλα Ἀπόδειπνα, τίς Προηγιασμένες Θεῖες Λειτουργίες, τούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας μας. Πλοῦτος ἀδαπάνητος καί μοναδικός. Συνοδίτης μας ἀχώριστος, ἡ προσευχή, ἡ θερμή προσευχή, ἡ κατανυκτική προσευχή, ἡ προσευχή, ἡ ὁποία ἀναγεννᾶ καί ἀνατροφοδοτεῖ πνευματικά τόν ἄνθρωπο. Ἡ προσευχή καί ἡ ταπείνωση, ὡς προϊόντα (καρποί) μιᾶς ἀδιάκοπης πνευματικῆς προσπάθειας. Παραγγέλλει ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: «Ἐκεῖνος πού ζητάει ταπείνωση ἀπό τόν Θεό, ἀλλά δέν δέχεται τόν ἄνθρωπο πού στέλνει ὁ Θεός γιά νά τόν ταπεινώνει, δέν ξέρει τί ζητάει… Τούς περισσότερους πειρασμούς, τούς δημιουργεῖ ὁ ἴδιος μας ὁ ἐαυτός, ὅταν βάζουμε τόν ἑαυτό μας στίς συνεργασίες μας μαζί μέ τούς ἄλλους, ὅταν δηλαδή θέλουμε νά ὑψώνουμε τόν ἑαυτό μας. Στόν Οὐρανό δέν ἀνεβαίνει κανείς μέ τό κοσμικό ἀνέβασμα, ἀλλά μέ τό πνευματικό κατέβασμα. Ὅποιος βαδίζει χαμηλά, βαδίζει πάντα μέ σιγουριά καί ποτέ δέν πέφτει, καταλήγει ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Σέ αὐτό τό πνευματικό ταξίδι τῆς κάθαρσης καί τῆς παθοκτονίας καλούμεθα, ὅπως σημειώνει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, νά «ἐνδυθοῦμε τόν Χριστό». Ὁ Χριστός εἶναι τό ἔνδυμά μας, ὁ «φωτεινός χιτών» ἀπό τήν ὥρα τῆς βαπτίσεώς μας (Γαλ. 3,27). Καλούμεθα, λοιπόν, αὐτή τήν ὄμορφη καί εὐλογημένη περίοδο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς, ἀλλά καί ὅλο τόν χρόνο καί τόν καιρό τῆς ζωῆς μας, νά ζοῦμε καί νά εἴμαστε ἑνωμένοι μαζί Του. Τό θέλημά μας νά συνταυτιστεῖ μέ τό δικό Του θέλημα, νά ἀποκτήσουμε δηλαδή «νοῦν Χριστοῦ» (Α΄ Κορ. 2,16). Ὁ Χριστός, ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος, νά κατοικήσει στήν καρδιά μας.

Τί εἶναι λοιπόν ἡ Μεγάλη Σαρακοστή; Εἶναι «καιρός», εὐκαιρία, δηλαδή, καί περίοδος ἐργασίας πάνω στήν καρδιά μας. Γιατί μόνο ἐάν θά καθαρίσουμε τήν καρδιά μας, τότε θά ἀξιωθοῦμε νά δοῦμε τό Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ: «μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8). Ἡ τραγωδία τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου, ὅπως σημειώνει σύγχρονος θεολόγος, συνίσταται εἰς τό ὅτι ζεῖ ἔξω ἀπό τήν καρδιά του. Σκέφτεται, μιλᾶ, ἐργάζεται, ἀκόμα ἀγαπᾶ καί προσεύχεται ἔξω ἀπό τήν καρδιά του. Ἡ περίοδος ὅμως τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς δίδει τήν μεγάλη καί μοναδική αὐτή εὐκαιρία νά βροῦμε τήν καρδιά μας καί νά ἐπιστρέψουμε σέ αὐτήν ὡς ὁ ἄσωτος υἱός. Νά ἀκούσουμε τήν φωνή τοῦ Κυρίου πού ἠχεῖ στήν καρδιά μας: «Υἱέ μου, δός μοι σήν καρδίαν» (Παροιμ. 23,26). Γιά νά βροῦμε ὅμως τήν βαθειά καρδία μας καί ἐκεῖ νά εἰσέλθουμε εἰς τήν ζωοποιό παρουσία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση ὁ πνευματικός μας ἀγώνας, ὁ ἀγώνας τῆς ἄσκησης καί τῆς καλλιέργειας τῶν ἀρετῶν. Μόνο ἔτσι μποροῦμε νά ἑλκύσουμε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ προσευχή καί ἡ ταπείνωση, εἶναι τά ἐργαλεῖα ἐκεῖνα πού θά καθαρίσουν τήν καρδιά μας καί θά ἀνοίξουν τίς πύλες τοῦ Οὐρανοῦ. «Οὐδέν γλυκύτερον τῆς προσευχῆς», ὅπως σημειώνει καί ὁ Ἱερός Χρυσόστομος.

Ἰδού, λοιπόν, ἀδελφοί μου, ὁ στόχος αὐτῆς τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς. Ἡ αὔξηση καί καλλιέργεια τῆς προσευχῆς καί τῆς ταπείνωσης. Μόνο διά αὐτῆς τῆς ὁδοῦ ἡ ψυχωφελής αὐτή περίοδος θά καταστεῖ καιρός πνευματικῆς ἀνανέωσης καί σταθμός χάριτος καί εὐλογίας. Μόνο ἔτσι θά προκληθεῖ εἰς τήν ψυχή μας ὁ ἀκατάσχετος πόθος νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τόν ἀσφυκτικό ἐναγκαλισμό τῆς πτώσεώς μας καί νά παραδοθοῦμε ὁλοκληρωτικά εἰς τόν Θεό τοῦ Φωτός καί τῆς ἀγάπης, ὅπως σημειώνει ὁ Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ εἰς τό βιβλίο του «Ὀψόμεθα τόν Θεόν καθώς ἐστί». Μόνο μέ αὐξημένα τά πνευματικά μας αἰσθητήρια θά μπορέσουμε νά ἀντισταθοῦμε, νά ἀντιπαλέψουμε καί τελικῶς νά νικήσουμε τήν ἐπικρατοῦσα ἐκείνη ἀντίληψη τῶν καιρῶν καί τῆς ἐποχῆς μας, πού ἔχει μεταλλάξει τούς κατά φύσιν τρόπους σέ παρά φύσιν ἐπιλογές, πού συστηματικά προκαλεῖ σύγχυση ἀνάμεσα στό καλό καί τό κακό, πού παραμορφώνει τήν ἔννοια τοῦ ἠθικοῦ καί ἀγνοεῖ αὐτή τοῦ πνευματικοῦ, πού διαρκῶς παραποιεῖ καί περιπλέκει τό αὐτονόητο, πού, μέ ἕνα λόγο, ἔχει ὡς στόχο νά ἰσοπεδώσει ἠθικά, πνευματικά καί ἀξιακά τόν ἄνθρωπο, ἀπογυμνώνοντας καί ἀποψιλώνοντάς τον ἀπό τήν ἱερότητα τῆς ζωῆς καί θεωρώντας τον προϊόν τυχαίας δημιουργίας μέ σαρκικές καί ὑλικές ἀνάγκες.

Ἰδού, λοιπόν, γιατί δέν θά πρέπει κανείς μας νά μείνει ἀδρανής εἰς τόν πνευματικό αὐτό ἀγώνα καί τό κάλεσμα τῆς Ἐκκλησίας σας. Ἰδού, γιατί χρειάζεται εἰς τό πνευματικό αὐτό ταξίδι τῆς ἄσκησης, τῆς προσευχῆς, τῆς ταπείνωσης, τῆς ἐγκράτειας, τῆς νηστείας καί τῆς μετάνοιας, νά πορευτοῦμε καί νά ἀγωνιστοῦμε «τόν ἀγώνα τόν καλόν».

Καλή Ἁγία Τεσσαρακοστή, ἀδελφοί, νικηφόροι οἱ πνευματικοί μας ἀγῶνες, μέ τήν χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Ἁγίου Θεοῦ μας.


Μετ’ ευχών και πολλής της εν Κυρίω αγάπης,

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΣ
† Ο Κισάμου & Σελίνου
ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ

17 encyclical