ΠΟΙΗΜΑ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΙΑΣ ΨΥΧΉΣ

 

Καθώς κοιτώ το άπειρο, κι όπως μετρώ τ’ αστέρια

νιώθω Θεέ πως βρίσκομαι, μεσ’ τα δικά σου χέρια.

 

Δακρύζω από συγκίνηση, βαδίζω σε νεφέλη

όταν σκεφτώ Τον Πλάστη μου, που ανυμνούν Αγγέλοι.

 

Συγχώρεσέ με Δέσποτα, Πλάστη μου και Θεέ μου,

για τα μεγάλα λάθη μου και ειρήνη χάριζέ μου.

 

Χριστέ μου είσαι η χαρά, είσαι το στήριγμά μου

η πιο γλυκιά μου συντροφιά και η παρηγοριά μου.

 

Ποτέ δεν απελπίζομαι, ποτέ μου δεν γκρινιάζω

σ’ έχω Χριστέ μου  βοηθό και πάντα σου φωνάζω.

 

Με αγάπη θα παρακαλώ, Χριστόν τον Ναζωραίο

να ελεήσεις Κύριε, κι εμέ τον τελευταίο.

 

Δόξα σε Σε τον Ύψιστο, δημιουργό των πάντων

ιδίως για την προσφορά, των δώρων των Αχράντων.

 

Δεν λαχταράω στη ζωή, τίποτα ν’ αποκτήσω

Χριστέ με την αγάπη σου, θέλω να ξεψυχήσω.

 

Δε είμαι άξια, δεν μπορώ, έργο καλό ν’ αφήσω

οφείλω όμως τον Θεό, με στίχους να υμνήσω.

Αφήστε μια απάντηση