ΖΗΤΗΣΑ ΕΠΙΜΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ

 

Ζήτησα από τον Θεό να μου δώσει βοήθεια στην λύση κάποιου σοβαρού και επίπονου προβλήματός μου, αλλά απάντηση δεν πείρα. Το πρόβλημα συνέχυσε να με βασανίζει δριμύτερα. Περίμενα μέρες και μήνες την απάντηση και κουράστηκα να περιμένω. Δεν καταλάβαινα γιατί ο Θεός αργούσε να μου απαντήσει θετικά. Θύμωνα, λιγοψυχούσα, μεμψιμοιρούσα, ίσως να έφευγαν λόγια άπρεπα και βαριά από το στόμα μου και ένιωθα μοναξιά και αγωνία. Κρύος ιδρώτας έλουζε την ύπαρξή  μου. Όμως ο Θεός στην σιωπή Του αυτή εργαζόταν μυστικά μέσα μου, εντός μου. Ο χρόνος της αναμονής μου είχε το δικό νόημα και μου άνοιξε καινούριο δρόμο.

Κατάλαβα ότι στην αναμονή υπάρχει ευλογία και είναι ένα μάθημα για τον εαυτό μας, με το οποίο μαθαίνουμε ότι δεν παίρνουμε αμέσως εκείνο το οποίο ζητούμε. Όταν δε γίνει το χατίρι μας και δεν περάσει  το αυτό θέλω και τώρα το θέλω, τότε βγαίνουν  από τα εσώψυχά μας δυνάμεις οι  οποίες είναι κριμένες και δεν γνωρίζαμε, που διαλύουν σκιές και σκοτάδια που αναδύονται όταν καθυστερούμε να πάρουμε  απάντηση στο όποιο αίτημά μας.

Όταν εμπιστευθούμε τον ουράνιο Παιδαγωγό και  Πατέρα μας, τον Θεό, εκείνος γνωρίζει πότε θα μας δώσει αυτό που ωφελεί την ζωή και την ψυχή μας και πότε θα αρνηθεί εκείνο που εμείς επιμόνως ζητάμε και πάλι για το συμφέρον μας. Ας ησυχάζουμε λοιπόν, ας σιωπήσουμε, ας προσπαθήσουμε να ακούσουμε τους  θορύβους  των παθών μας  που αναδύονται  από τον εσωτερικό μας κόσμο και τότε όλα θα φωτιστούν από άπλετο και ανέσπερο το φως του Ουράνιου Πατέρα.

Εμμανουήλ Μπαργωτάκης

Πρωθιερεύς

Αφήστε μια απάντηση