ΕΝΑΣ ΖΗΛΩΤΗΣ ΙΕΡΕΑΣ

Κάποτε ένας ζηλωτής ιερέας, ο οποίος ανάλαβε μια νέα Ενορία, με πολύ ζήλο λειτουργούσε τις Κυριακές και εορτές, αλλά η Εκκλησία του παρέμενε σχεδόν αδειανή. Οι ενορίτες του αδιάφοροι, δεν είχαν μάθει να εκκλησιάζονται και να κοινωνούν. Παρ’ όλες τις προσπάθειες , συστάσεις και παροτρύνσεις  του ιερέως , δεν κατόρθωνε να τους κάνη  να εκκλησιάζονται.

Λυπημένος από την κατάσταση που αντιμετώπιζε, μηχανεύτηκε το ακόλουθο τέχνασμα. Ανήγγειλε σε όλη την ενορία ότι την επόμενη Κυριακή  θα γινόταν η κηδεία της εκκλησίας. Η αγγελία δημοσιεύτηκε παντού, αφού είχε ειδοποιήσει όλους με αγγελτήρια θανάτου που είχε βάλει. Όταν έφθασε η επόμενη Κυριακή, η καμπάνα της Εκκλησίας κτυπούσε πένθιμα και όλοι από περιέργεια  έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει, τι πρωτότυπη κηδεία γίνεται στην ενορία τους.

Ο παπάς είχε ντύσει την Εκκλησία στα πένθιμα, είχε τοποθετήσει στη μέση ένα φέρετρο με άνθη και  μέσα στο κέντρο του  ένα καθρέπτη. Όλο λοιπόν το πλήρωμα της ενορίας που είχε συγκεντρωθεί, ένας, ένας, πλησίαζε το φέρετρο για να δει τι περιέχει μέσα. Όμως τι έκπληξη!  Δεν έβλεπαν  τίποτε άλλο παρά ο καθένας το πρόσωπό του μέσα στον καθρέπτη.  Έγινε αναστάτωση, μεγάλη συζήτηση, σχόλια, επικρίσεις και κατακρίσεις, αλλά στο τέλος οι λογικότεροι κατάλαβαν τι τους είχε φτιάξει ο κάλο αυτός ποιμένας και εξήγησαν και στους άλλους .

« Όταν πεθαίνει  πνευματικά  ο καθένας από εμάς, με την αδιαφορία του  και τον εγωισμό του, τότε πεθαίνει η  Εκκλησία. Είναι ντροπή σε μας να συνεχίσουμε έτσι. Από σήμερα, σαν ένας άνθρωπος, σαν μια ψυχή θα διορθωθούμε και θα αναστήσουμε την νεκρή Εκκλησία μας». Όπως και έγινε και η Εκκλησία τους  έγινε πρότυπο σε όλη την επαρχία και ο καλός ιερέας τους χαιρόταν και καμάρωνε για την αλλαγή του λαού του.

Αφήστε μια απάντηση